Dodentocht: het weer
Wat mogen we verwachten voor volgende week?
Volgens zoover het volgende:
Dodentocht
Vrijdag de 13e. Volgende week vrijdag. Dodentocht. Bornem.
Hoeft er nog uitleg bij? Drie jaar geleden uitgelopen, maar met gevolgen. Twee jaar geleden uitgelopen in een heel mooie tijd. Vorig jaar opgegeven wegens een combinatie van een gescheurd ligament en een zwangere vrouw. En dit jaar?
De voorbereiding was er. Sinds januari een strikt dieet en een massa sport. Maar sinds de watermolentriathlon ligt het zowat stil. Komt daarbovenop: pijn aan de hiel door een trap tijdens een wedstrijdje voetbal.
We laten ons echter niet kennen. Niet alleen steun ik dit jaar opnieuw Tumbador, ik loop voor de eerste keer ook voor Kiwanis Londerzeel. Met de opbrengst worden goede doelen in de regio gesteund, dus zal ik zeker mijn beste beentje voorzetten. Interesse om ons te steunen? Geef een seintje!
Voor het overige: het parcours is gekend. Er zijn geen grote wijzigingen in vergelijking met vorig jaar, maar die kunnen altijd last minute gebeuren. Het parcours vind je hier. Het stratenplan op volgende link.
Ik heb, naar goede gewoonte, beide gecombineerd in een Pedometer map. Gewoon even klikken en je krijgt een gedetailleerd beeld van het parcours.
Nu rest alleen nog duimen voor goed weer…
Maaropwielijktdienu?
Zowat de meest gestelde vraag aan ouders van baby’s en peuters. Op wie lijkt hij/zij nu?
Als ouder is dat ook zwat de moeilijkste vraag om op te antwoorden. Niet alleen houdt deze vraag in dat je jezelf kent, maar ook dat je het object jouwer affectie door een niet-roze bril kan bekijken.
Dus nu, in concreto, en zo objectief mogelijk.
Uiterlijk – hoofd
Zowel Godelieve als ik hadden blond haar en blauwe ogen tot onze kleuterschoolgerechtigde leeftijd. De blauwe ogen hebben we nog steeds. :-)
Qua haar lijkt Laurens een mengeling van ons beiden bekomen te hebben: de krulletjes van papa, de hoeveelheid en textuur van mama.
Het enige wat met zekerheid naar mij te herleiden is zijn de kuiltjes in de wangen wanneer hij lacht :-D
Uiterlijk – lichaam
Ik was zowel qua grootte als qua gewicht een heel pak voor op Laurens. Godelieve ook. Geen referentiepunt dus.
Voeding – metabolisme
Ontegensprekelijk mijn metabolisme: altijd zin in eten, zonder veel bij te komen.
Het enige wat hij op dit moment niet mag zijn pannekoeken, maar dat heeft hij dan weer van de mama.
Slaap
Ook hier zijn de kenmerken gedeeld. De hoeveelheid slaap heeft hij van mij geërfd: weinig :-)
De manier van slapen is dan weer gelijkaardig van die van Godelieve: genietend, en ’s morgends nog na-soezend :-)
Conclusie
Slecht één conclusie: 50% Godelieve, 50% Michaël :-D
Rotterdam verplaatst?
Volgens de site van Le Soir bevindt Rotterdam zich in Italië:
Spa bevindt zich in Frankrijk, en Parijs ligt bijna aan de Azurenkust.
Memories…
Vanochtend reed ik met de fiets naar het werk, toen de iPod al shuffelend ineens een portie Rihanna door m’n oren blies.
Onmiddelijk moest ik terugdenken aan Agfa Gent: toen mijn opdracht er, na iets meer dan drie jaar, opzat, hadden mijn collega’s enkele cadeautjes voor me in petto, met onder andere dit singletje. Ieder van hen had zijn handtekening op de hoes geplaatst, zodat ik me hen steeds voor de geest kon halen wanneer ik later naar dit nummer zou luisteren.
Wel, het werkte :-)
Toen ik daarna op CTG aankwam, liep ik een Agfa-collega tegen het lijf. Tijdens de pauze werden er vlotjes straffe verhalen uitgewisseld, en met plezier teruggedacht aan de tijd van toen.
Oud worden?
Watermolentriathlon: verslag
Never change a winning team, pleegt men soms nog wel eens te zeggen. Soms breekt nood echter wet: door een schoolverplichting kon Kevin dit jaar niet deelnemen. In Nick vonden we een bereidwillige en overgekwalificeerde vervanger voor de 10 kilometer.
Rond half een vertrokken we richting Hamme. We, dat is Godelieve, Laurens, Opa, Wouter en ik. Nick en zijn vader reden rechtstreeks naar Hamme en haalden reeds de borstnummers en chip af. Terwijl de heren zich omkleedden en opwarmden was het stil. Was het de spanning?
De stoet zette zich in gang naar de start. Wouter had weinig vertrouwen, wegens (te weinig) getraind. Voor het eerst zou hij, op een wedstrijd, met oortjes lopen. Waarom? Om het tempo hoger te kunnen houden. Dit jaar vertrok Wouter iets verder in het pak, om de motor niet onmiddelijk op te branden. Hij rondde de 3,2 kilometer in 12 minuten en 27 seconden, 15 seconden sneller als vorig jaar.
De wissel ging iets minder vlot dan de voorbije jaren, zowel door het gebruik van de nieuwe chip (te bevestigen aan het onderbeen) als door de massa waartussen gewisseld moest worden. Ik vond m’n fiets vrij snel, maar verloor kostbare tijd door een official die me gebood mijn oortjes uit te doen. Uiteindelijk stapte ik als 8ste duathleet op de fiets.
Al snel bleek dat de wind stevig blies. Ik moest kilometers lang alleen beuken alvorens ik aansluiting vond bij een duo dat voor me uitreed. Tijd om uit te blazen was er niet, want ik werd onmiddelijk gesommeerd om mee aan de kop te gaan sleuren. Met zijn drieën hielden we het tempo hoog (het tellertje stond steeds boven de 40km/u) en liepen we verschillende fietsers in. De laatste ronde ging het al wat moeizamer: de wind zwol nog aan, de vermoeidheid begon toe te slaan en door het grotere aantal fietsers, in verschillende rondes, werd het allemaal wat onoverzichtelijk. Op 4 kilometer van de finish demareerden er enkele renners uit ons groepje. Ik zette de achtervolging in, en het tempo schoot omhoog tot boven de 50km/u. Vlak voor de finish, in de kleine straatjes van Hamme haalde ik hen in, zodat we samen de wisselzone in fietsten.
Ik finishte in 57 minuten en 48 seconden.1 Minuut en 57 seconden trager dan het jaar voordien, maar toch tevreden, vermits de tijden algemeen veel trager lager dan vorig jaar. De wind? Het wisselsysteem? De chips (plaats van wissel)?
Wat de reden ook was, ik slaagde erin van 4 plaatsen te winnen, zodat Nick in 4e positie aan de loopproef kon beginnen.
Na het eerste van 3 rondjes kwam Nick voorbij met een van pijn vetrokken gezicht: last van de quadriceps. De vierde plaats leek echter niet in het gedrang te komen. Bij de tweede doortocht bleek echter dat de tegenstand vanuit de achtergrond sterk kwam opzetten. Ik liet mijn fietsschoenen staan, sprong in Wouter’s loopschoenen en klom over de nadar om Nick wat te hazen. Dat wierp zijn vruchten af, want het tempo kon wat de hoogte in. De 10 kilometer werd gelopen in 43 minuten en 42 seconden, de negende looptijd.
We eindigden zesde in de totale duathlon eindstand, en derde van de bedrijventeams. Doelstelling behaald, en vooral: een heel leuke namiddag gehad. Bedankt aan alle deelnemers en supporters, en tot volgend jaar!
Ongezond gewichtsverlies
Dinsdagavond, bij het afhalen in de crèche, bleek Laurens koorts te hebben. Woensdag kwam daar ook nog diarree bij. De diagnose van de dokter: buikgriep.
Woensdag en donderdagvoormidag was hij bij de Bomma, op donderdagnamiddag en vrijdag paste ik op hem. Donderdagavond leek het ergste leed achter al geleden. Voor hem.
De nacht van donderdag op vrijdag werd Godelieve ziek. Ziek, as in, onmogelijk omverder dan 3 meter afstand van een toilet te nemen. Opnieuw naar de dokter: buikgriep.
Op vrijdag werd er veel gerust door Laurens en Godelieve. Laurens ging met sprongen vooruit en was weer zijn lachende zelf. Ook Godelieve leek vrijdagavond aan de beterhand, na dosissen Lacteol, Immodium, Motillium en rijstwater.
De nacht van vrijdag op zaterdag was het echter mijn beurt: een onrustige slaap, gevolgd door dezelfde problematiek als die van vrouw en zoon. Zaterdag was een beproeving voor Godelieve en mij en ook zondag waren we niet honderd procent.
Afgelopen nacht speelde zich weer hetzelfde scenario af: file richting de afrit :-)
Godelieve vertrok naar het werk met 3 kilogram gewichtsverlies. Ik besloot de dokter op te zoeken met 2,5 kilogram minder. En inderdaad: buikgriep, inclusief ontstoken dikke darm.
Dus ja, ons dieet gaat verder, maar niet op een gezonde manier…
Met de …
Trein naar Oostende.
Fiets naar het werk!
Een stralend zonnetje bewoog me ertoe eindelijk de stap te zetten. De banden van de mountainbike werden opgepompt, een fietsslot werd gekocht, een (te kleine) rugzak werd gevuld met kleren en eten.
In Meise pikte ik een collega op en samen verkenden we de fiets-sluipwegen richting hoofdstad. Op een dikke drie kwartier stonden we al in de parking. Het duurde iets langer dan met de wagen, maar wakker word je er wel van. Na een verfrissende douche smaakten de boterhammetjes eens zo goed.
Meer van dat!
Neuhaus
Ik moet iets bekennen. Ik heb gezondigd.
Waar ik zondag nog trots was de verleiding van een lekker pakje goudgele pretstaafjes te hebben kunnen weerstaan, werd vanmiddag mijn weerstand te hard op de proef gesteld.
Over de middag reden we met een paar collega’s naar de Neuhaus Factory Store, om een voorraad pralines in te slaan. Eenmaal daar kon ik het niet nalaten om te proeven. Een het bleef zelfs niet bij één enkele praline :-)
Om het goed te maken ben ik dan maar wat kilometertjes gaan afmalen…
Maar lekker dat het was! Het was het meer dan waard.