Conditie: status na 5 weken

35 Dagen. Of 5 weken. Het lijkt op zich niet zo lang, maar het voelt wel zo.

35 Dagen:

• Waarop ik in totaal 5,6kg ben kwijtgespeeld. Goed voor een gemiddelde van 160 gram per dag. Dat is meer dan 1kg per week.
• Waarop ik 4,6kg vet ben verloren. Dat zijn 3 volle flessen bruiswater, die ik niet meer moet meezeulen.
• Waarin ik slechts één keer heb genipt van een glaasje champagne. Geen bier, geen wijn, geen degaustiefje, niets alcoholisch.
• Waarin ik nog steeds geen snoep/chocola/chips heb gegeten. Ondanks ontelbare lekkere dessertjes zien passeren. Ondanks zelfgebakken appelcake. Ondanks continue tegenwoordigheid van snoep op het werk.
• Waarin Ik 10 maal gevoetbald hebt, 8 keer ben gaan lopen en 1 maal ben gaan fietsen.

Nog 111 dagen tot de 20km van Brussel…

1 probleem, 2 handelswijzen

Vandaag de dag heb je in een gemiddeld bedrijf 2 soorten mensen: de problem solvers, en de problem managers.

De problem solvers zijn het makkelijkst om te verklaren: iemand heeft een probleem, schakelt een problem solver in en het probleem geraakt opgelost. Typische voorbeelden van problem solvers: loodgieter, elektricien, mechanieker, netwerk engineer.

De problem managers zijn moeilijker te beschrijven. Het zijn die mensen die eigenlijk te weinig weten of kunnen om een probleem op te kunnen lossen, maar door anderen wel worden aangesproken om het probleem van de baan te helpen.

Binnen de IT gaat het meestal zo:

• Tester A vindt een probleem. Maakt een defect (bug) aan. (Of stuurt een mail, belt, … whatever.)
• Het probleem belant meestal op de schoot van zijn manager, manager A. Een typische problem manager. Heeft een heel team onder zich, en is alleen globaal op de hoogte van de gebruikte systemen en architectuur.
• Manager A weet niet echt waar het probleem aan gelegen is, en stuurt het door naar de manager van het ontwikkelteam, manager B.
• Die op zijn beurt is ook een problem manager, maar destructief: hoe minder problemen zijn team moet oplossen, hoe makkelijker hij zijn targets haalt. Vandaar zijn initiële reactie: de bug negeren en/of terugsturen naar tester A, of diens manager.
• Op de dagelijkse defect meeting haalt tester A zijn gram: hij vertelt aan de business user over het gevonden defect, wat die laatste onmiddelijk beschouwt als een showstopper. Met zo’n probleem kunnen we niet in productie gaan. het defect wordt teruggestuurd naar manager B.
• Deze stuurt het probleem door naar een beschikbare ontwikkelaar, die al snel inziet dat het probleem niet aan zijn code ligt, maar aan iets in de hardware. De ontwikkelaar stuurt een weinigzeggende mail naar de hele zooi: tester, beide managers en de business user, waarin hij de schuld steekt op de hardware.

Op dit moment hebben we 5 mensen in de rol van problem manager, maar niemand die optreed als problem solver. Waarom niet? Omdat problem solvers zich traditioneel laag in de hiërarchie bevinden. Ze zijn geweldig in hun taak, specialiseren zich gedurende vele jaren, maar blijven steeds op dezelfde post. De managers boven hen veranderen om de haverklap van functie en kennen de bewuste problem solvers helemaal niet.

Op zo’n moment heb je een ouwe rot nodig die weet wie je moet contacteren. En weet je wat? Die worden steeds zeldzamer.

Idealiter beschikt elke organisatie over een verhouding van 1 problem manager over 8 problem solvers. Maar omdat iedereen tegenwoordig een bedrijfswagen wilt en half de Vlaamse beroepsbevolking hoger onderwijs genoten heeft, trekt die verhouding alsmaar meer scheef.

Problem managers roepen tegen elkaar om een oplossing te zoeken, maar etaleren te weinig kennis ter zake. Het is niet (steeds) dat ze niet bereid zijn de handen uit de mouwen te steken, ze weten alleen niet hoe.

Wat kan je doen als je zelf in de rol van problem manager zit? Heel snel de problem solvers vinden. Niet door meetings, niet door te communiceren via telefoon en mail. Door rond te lopen. Door te praten met mensen. Door eens na te gaan in je bugtracking systeem wie er nu eigenlijk die bugs effectief heeft opgelost.

En laat ons hopen dat de verhouding niet verder scheeftrekt…

VTM op Drupal

Maar blijkbaar toch niet zo goed geconfigureerd. Of zijn ze daar in Vilvoorde niet gewend van meer dan 10 bezoekers op hun website te hebben?

De architect kwam langs

Het is een hele tijd geleden dat we hem nog gezien hadden, maar gisteren kwam onze architect nogmaals langs. Al geruime tijd heeft onze binnenmuur langs de straatzijde last van loskomende bepleistering, waarvan we vermoedden dat het om vochtproblemen ging.

En dat bleek het inderdaad ook te zijn.

De architect gaat proberen de stukadoor te strikken om eens langs te komen. Waarshcijnlijk gaat de muur van binnenuit geïmpregneerd moeten worden.

Nieuwe wagen

Een nieuwe job voor Godelieve betekent natuurlijk ook uitkijken naar een nieuwe wagen. De voorbije jaren waren we beide verwend met firmawagens, maar Godelieve haar nieuwe functie beschikt niet meer over dit voordeel.

Na het opmaken van een financiële raming maakten we dan maar van de nood een deugd en gingen op strooptocht. Eerst langs het internet, waar al snel bleek dat de wachttijden voor een nieuwe wagen serieus konden oplopen. Een probleem, vermist Godelieve binnen 6 weken al bij de nieuwe werkgever begint.

Vrijdag gingen we langs bij BMW, meer bepaald garage Van Boom. Godelieve is er al 3 jaar klant voor het onderhoud van de wagen en heeft geen enkele reden tot klagen.

Na wat rondgekeken te hebben vielen al enkele wagens af: de 3-serie (te lage instap voor oudere mensen) en de 5-serie (te duur in vergelijking met de 3-serie). Waar viel ons oog dan wel op? Op de X1 die parmantig voor het raam stond te pronken. Een nieuwe wagen, met een smak opties in een opvallend kleurtje.

De verkoper bracht ook de X3 onder de aandacht. oorspronkelijk negeerden we deze totaal, wegens way out of budget, maar de X3 wordt eind dit jaar vervangen voor een nieuw model, zodat er uitzonderlijke kortingen op gelden.

Beide wagens werden aan een grondig onderzoek onderworpen en vakkundig uitgetest. Nadien zaten we nog rond de tafel om de budgettering te simuleren, ook al was het reeds na sluitingstijd. Een afspraak voor een proefrit met een X1 werd nog vastgelegd voor zaterdagmorgen.

Zaterdag besloten de weergoden het landschap wit te kleuren. Daar had ook de testwagen wat last mee, want die was ’s nachts onzacht in aanraking gekomen met een muurtje. Een nieuwe proefrit werd gepland om 12.

We trokken dan maar eerst naar VW. Vooral de Tiguan, de Passat Variant en de Golf Break konden onze interesse wekken. De Tiguan bleek al snel te hoog om in te stappen. Toen we verdere informatie vroegen over de Passat en de Golf bleek de verkoper allesbehalve happig om ons een stockwagen aan de hand te doen. Tot zover dan ons bezoek aan VW.

Dan maar even binnengestapt bij Audi. Godelieve werd een beetje verliefd op een tentoongestelde A4 Avant. Een mooie wagen, daar niet van, maar de financiering was wat anders. Waar BMW een vaste rente hanteert van 3,3% telt Audi maar liefst 4,9%. Een verschil dat je in harde cash moet bijpassen. Bovendien stelde de verkoopster wel heel indringende vragen die weinig te maken hadden met de wagen. Exit Audi.

Van daaruit ging het richting Ford garage. Ik rij zelf met een Ford (en ben er tevreden van), heb in het verleden met een Ford gereden en ben enkele maanden geleden stiekem verliefd geworden op de S-Max (die ruimte! op de achterbank!). De wagen is echter voor Godelieve bedoelt en zij zag de S-Max niet zitten. Ook even achter het stuur plaatsnemen (na aandringen) kon haar niet overhalen.
Wat verder stonden echter een Ford Focus Break en een Ford Mondeo berline. De break werd aan de kant geschoven vanwege de beperkte uitrusting en omdat we niet met dezelfde wagen wouden rijden. De Mondeo daarentegen was wel interessant. Tot we het prijskaartje onder ogen kregen… Niet alleen was de motorisatie veel te zwaar (en aangezien we een stockwagen zochten konden we die niet wijzigen), ook de totale prijs was gelijkaardig aan een BMW of Audi. Tel daar bovenop dat de garage zelfs geen voorstel tot financiering wou doen (wegens te hoge – 5,9% – intrestvoet), en al snel besloten we Ford te laten voor wat het was.

Zo zetten we dus opnieuw koers richting BMW, om de X1 eens grondig aan de tand te gaan voelen. We reden even van Puurs naar Londerzeel en terug, en verbaasen ons over de luxe, de ruimte en de pit, ondanks een (bewust) beperkte motorisatie. De wagen lag vast op de baan, sneed stevig de bochten aan en gaf nooit de indruk zwaar op de hand te liggen.

Na de testrit vroegen we, just in case, om even met een X3 te mogen toeren. Compleet tegen de verwachting in viel dat enorm mee. Waar we vreesden voor een tank-gevoel is dit een snedige wagen, met een excellente wegligging en een zee van ruimte. Zet je de 2 naast elkaar dan valt pas op hoe ruim de X3 is.

Waar we hoopten dat de proefritten het makkelijker zouden maken de knoop door te hakken, werd de beslissing alsmaar zwaarder. Wat moesten we kiezen?
De X1:

• Is recent
• Is super uitgerust
• Is beperkter qua verbruik en CO² uitstoot
• Is super mooi van kleur (Michaël)
• Is enorm lelijk van kleur (Godelieve)
• Is een stuk duurder dan de X3
• Heeft geen 4WD
• Heeft waarschijnlijk nog kinderziektes
• Heeft (waarschijnlijk) een hogere herverkoopwaarde

De X3:

• Is ondertussen al 5 jaar oud
• Alle kinderziektes zouden eruit moeten zijn
• Is beperkt qua uitrusting
• Is enorm lelijk van kleur (Michaël)
• Is super mooi van kleur (Godelieve)
• Verbruikt meer en stoot meer CO² uit
• is goedkoper (door de veel kortingen wegens einde reeks)
• Beschikt over 4WD
• Heeft (waarschijnlijk) een lagere herverkoopwaarde

En wat is het uiteindelijk geworden? Deze:

Met pijn in het hart…

Heeft Godelieve vandaag haar ontslagbrief overhandigd.

Spijt omdat E&Y haar een unieke kans bood, 5 jaar terug. E&Y geloofde in haar kunnen, en daar haar ook (meer) in haar eigen kunnen geloven.

Spijt omdat ze gedurende die periode enorme boeiende uitdagingen aan kon gaan, en er meestal nog in slaagde ook.

Spijt vanwege de vele toffe collega’s die ze leerde kennen.

Bijna vijf jaar werkte ze bij E&Y. Vijf jaar waarin ze het beste, en meer, van zichzelf gaf.
Maar ook vijf jaar waarbij er alsmaar meer druk kwam te staan. Druk op de job, en druk thuis.
Want indien men meer vrouwen wilt laten doorstromen naar hogere posities,dan is er nood aan het juiste luisterend oor.

Een nieuwe uitdaging staat voor de deur, maar de komende 6 weken zullen volledig opgenomen worden door haar resterende taken. Je verlaat immers het speelveld niet voor de wedstrijd gespeeld is.

Midden maart gaat ze aan de slag bij Sara Lee, haar nieuwe werkgever.

Wachten

De geboorte van Laurens kwam onverwacht, gelukkig maar…

Matti en Evy verwachten een kindje. Al een tijdje. Voor kerstmis gingen ze naar de gynaecoloog, die pertinent zeker was dat de bevalling nog in 2009 plaats zou vinden. Ondertussen zijn we een maand verder, en ligt het prinsesje nog steeds in haar buikpaleis. Evy is een week over tijd, al mag je dat zo niet noemen. Pas wanneer je 2 weken na je uitgerekende bevaldatum nog niet bevallen bent, ben je officieel over tijd.

Niet dat het er veel toe doet. Niet alleen de fysieke ongemakken zullen enorm door beginnen wegen, het zullen vooral de psychische processen zijn die hun tol beginnen te eisen. Voor de honderdste keer de valiesjes nakijken, nog maar eens naar de dokter, telkens een telefoon bij de hand houden, maar vooral: vragen van bezorgde familie en vrienden beantwoorden.

Dan was het bij ons toch wat eenvoudiger. Niets wees er op dat Laurens spoedig ter wereld zou komen. Op 7 augustus gingen we langs bij de gynaecoloog, maar die had geen bijzonder nieuws voor ons. De bevalling was nog steeds gepland voor 29 augustus.

Aangezien Godelieve geen tekenen vertoonden van een op handen zijnde bevalling (zoals weeën) besloot ik toch maar mee te doen aan de Dodentocht (de nacht van 14 op 15 augustus). Een beetje tegen de zin van Godelieve, maar ik vertrouwde op mijn vrienden en vader om me, wanneer Godelieve me zou bellen, zou snel mogelijk huiswaarts te brengen. In Breendonk stopte ik ermee. De blessure van de week ervoor was terug beginnen opspelen, en van daaruit nog 60km wandelen, terwijl je vrouw hoogzwanger is, leek me niet opportuun. We besloten nog even Kevin te volgen (tot in Steenhuffel) en gingen dan even slapen.

Twee uurtjes later was ik al wakker en stapte vrolijk mee. Rond 14u kwam Godelieve naar Bornem, en moest daar een hele tijd stappen om Kevin te zien arriveren.

Ook al begon de vermoeidheid toe te slaan, toch vonden we de energie om ’s namiddags ons huis wat op te rommelen. ’s Avonds kregen we bezoek van Wouter, Nathalie, Thomas & Jasper, met wie we ons duchtig amuseerden en lekker Chineesden. Geen vuiltje aan de lucht, geen wee te voelen. Toen we terug alleen waren (omstreeks middernacht) installeerden we ons in de zetel en keken we nog wat TV. Anderhalf uur later zouden we al onderweg zijn naar het ziekenhuis.

Ik wens het iedereen toe, onverwacht (tussen stevige aanhalingsteken) bevallen. Maar op dit moment vooral Matti & Evy!

Service

Over het algemeen kunnen we niet echt tevreden zijn over het niveau van service zowel tijdens als na onze verbouwingen.
Vandaag sprong er echter één bedrijf bovenuit: RG Alarm Systems.

Gisteren begon ons alarmsysteem snel te piepen wanneer we het aan -en uitschakelden. Een oorzaak vonden we niet onmiddelijk. Wat later begon het alarm te bliepen wanneer we in de buurt van een sensor kwamen. We dachten dat we het alarm misschien fout hadden aan -of uitgeschakeld en besteedden er verder geen aandacht meer aan.

Vanmorgen was het echter van hetzelfde: snel gebiep, waardoor het leek dat het alarm nooit gewapend was. Ook al was het zondag, toch besloot ik snel even naar de installateur te bellen. Na wat telefonische instructies beloofde hij binnen het kwartier langs te komen, wat hij ook waarmaakte.

Enkele minuutjes later was het probleem opgelost, gratis en voor niets.
Als je dat vergelijkt met de service die geleverd is door de plaatsers van de ramen en van de poort…

Vrouwen in IT

Al jaren bereikt ons via de media dat het aantal hoogopgeleide vrouwen alsmaar toeneemt. De toename is het grootst bij de exacte wetenschappen.

Waarom zien we deze toestroom dan niet in de IT-sector? Ja, er zijn vrouwen, maar een stevige minderheid.

Het beste voorbeeld: de voorbije maanden was ik bij een klant aan de slag voor de introductie van een nieuw product. Omwille van een succesvolle lancering werd het core team beloond met een artikel in het bedrijfsmagazine, inclusief foto:

Juist ja: (meer dan) 10 mensen waren rechtstreeks en dagdagelijks betrokken bij dit project, waaronder slechts één vrouw. Waarom?

Vrouwen zijn vaak beter in management rollen binnen IT dan mannen, vanwege de minder directe manier van communiceren.

Anderzijds valt het maar al te vaak voor dat 2 of meer vrouwen in een team na verloop van tijd elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen.

Wat de reden ook mag zijn: het is een spijtig gegeven.

Daarom: dames, solliciteer! Liefst bij CTG, maar gewoon in de IT is ook al goed. We kunnen jullie goed gebruiken…

20km van Brussel: de miserie begint opnieuw!

Gisteren stak er een mailtje van de organisatie in mijn virtuele brievenbus.

Blablabla… nieuwe website…. blablabla …. 30.000 deelnemers, 30.000 winnaars, blablabla… Inschrijvingen open voor iedereen op 1 maart.

Euh? Come again?
Na de verontwaardiging van 2 jaar geleden kiezen jullie opnieuw voor dit concept? Waarom in godsnaam?

Waarom zou je trouwe lopers straffen? Oké, we krijgen eind februari een mail met persoonlijke code, om een mooie startplaats te hebben, maar dan moet je wel kunnen registreren natuurlijk.

En wat met de eerlijkheid van het aanvangsuur? Niet om middernacht zoals 2 jaar geleden, maar op maandagochtend om 9u. het uur waarop iedereen op zijn werk toekomt. Wat met mensen die geen internettoegang hebben op het werk?
Wees overigens maar zeker dat de server weer zal kreunen, net als 2 jaar terug. Toen was de website gedurende 3u amper bereikbaar.

Ik zou natuurlijk kunnen valsspelen. Er zijn al bedrijven die nu al lijsten aanleggen voor deelnemers, en die die lijsten gewoon doorfaxen op 1 maart. Iedereen ingeschreven. Of me aansluiten bij een goed doel. Succes op rugnummer verzekerd!

Maar dat doen we niet. We duimen voor één maart, en zitten gekluisterd aan onze stoel…