Archief van 'ouderschap'

Bezorgde ouders

Vandaag ging Laurens voor het eerst sinds 26 augustus naar de crèche. Zijn spuitjes, 2 weken ziekte en een week verlof van Godelieve hielden hem enige tijd thuis.

Na drie weken terug wennen aan een crèche moet niet makkelijk zijn, zeker wanneer je ook nog eens in een andere groep terecht komt. Ons kleine knul wordt immers groot, en mocht een groepje hoger gaan postvatten.
De meeste kindjes kent hij vanuit zijn vorige groep, maar de juffen zijn splinternieuw voor hem.

Vanmorgen zijn Godelieve en ik hem gaan wegbrengen.
Hij stak braaf zijn armpjes uit naar de nieuwe juf, bestudeerde onmiddelijk de omgeving, en liet ons vertrekken zonder een traan of schreeuw te laten.

Vanmiddag belde ik toch maar even, om te horen of alles goed ging. Ze hadden hem nog niet gehoord: hij was de hele voormiddag aan het spelen, het kruipen en zich recht te trekken. Wat een schatje!

Grote stappen

Onze grote man bevindt zich ergens tussen de 8 en 9 maand, een leeftijd waarin de ontwikkeling razendsnel gaat. Vorige week had ik nog, tijdens het lopen, een gesprek met Wouter. Over hoe spijtig ik het vind/vond dat Laurens nog niet kroop. En kijk, enkele dagen later is niets nog veilig en zitten we met een vrolijke kruiper.

Voor zijn zitje is hij ondertussen ook al te groot. Krachtig als hij is trekt hij gewoon zijn zitje op zijn zij of rug, en kruipt zo verder. Als een overjaarse schildpad.

Vanavond hield mama hem vast aan twee handjes, met de voetjes op de grond. En mijnheer leek het leuk te vinden, wat de Opa meteen tot een voorspelling verleidde: binnen een maand staat hij recht. Afwachten maar!

Onze kleine uk is niet zo klein meer. Dat maakt het moeilijk om een vakantie te plannen. Godelieve en ik willen er de eerste week van september een weekje tussenuit, maar waar kan je naartoe met een kind van een jaar oud? Je hebt geen referentiekader. Qua eten zie ik geen probleem: Laurens eet alles wat we hem voorschotelen. Tot voor kort was ook een (lange) vliegreis geen probleem: een baby slaapt veel. Maar nu? Luxeproblemen…

Voorlezen

Godelieve en ik zouden graag beginnen met voorlezen bij het in bed stoppen van Laurens. We beseffen ter dege dat hij daar nog niets (of toch zeer weinig) van zal opsteken, maar algemeen wordt dit wel aangeraden.

Vandaar de vraag: welke (voorlees-) boeken kunnen jullie aanraden? Ook suggesties voor andere leeftijden zijn welkom!

Klein woordje van dank

Ook al beweren ze allemaal dat het niet hoeft: een dikke merci voor iedereen die ons bijspringt wanneer onze zoon eventjes ziek is, wanneer er een schutting hersteld (en geschilderd) moeten worden, of wanneer er wat dan ook moet gebeuren.

Steeds met de glimlach en zelfs vaak zonder dat we iets moeten vragen…

Verlof

Ondergetekende heeft net zijn verlof voor morgen en maandag aangevraagd. Twee daagjes vrij…

Eentje om de eerste vermaandag van Laurens te vieren, de andere om wat te bekomen van de babyborrel.  Ideaal trouwens: verlof op woensdag. Je week wordt gebroken, de batterijen zijn terug vol en je herstart de week met hernieuwde moed.

Time Warp

Als je me, iets minder dan een maand na de geboorte van Laurens, zou vragen wat het meest kenmerkende is tot nog toe, dan zou je een niet-conventioneel antwoord mogen verwachten. In casu: de tijdsbeleving.

Je hoort vooraf vaak vertellen: “Een kind verandert je leven.”, “Geniet van je laatste vrije tijd” e.d. Klopt misschien wel, maar het ligt niet aan de tijd die je doorbrengt met je kind, maar hoe je die tijd beleefd.

Tot vlak voor de bevalling zat onze agenda vaak overvol. Overvol in de zin dat we een combinatie-agenda nodig hadden om van elkaar te weten waar we op welke dag zouden zijn.

Nu plannen we nog wel, maar waar we vroeger steeds stipt op tijd arriveerden, plannen we nu in fasen van 30 of 60 minuten. En die fasen kunnen steeds anders beleefd worden. Een gesprekje met vrienden waarbij Laurens vrolijk doorslaapt lijkt 5 minuten te duren, terwijl het in werkelijkheid 3 uur duurt. Een nachtelijke huilbui lijkt een half uur te duren, maar blijkt achteraf slechts 5 minuten slaap gekost te hebben. En één blik van Laurens, die slechts een oogopslag kost, doet je alles vergeten. Dan speelt tijdsbesef geen rol meer.

De bevalling: het verslag

Zaterdag 15 augustus: een bewogen dagje:

Rond 2u ’s nachts met de Dodentocht gestopt in Breendonk door een verder gescheurd ligament aan de teen. Samen met Godelieve naar Bornem gereden om de wagen gaan op te pikken, en daarna koers gezet richting Steenhuffel, om Kevin nog een hart onder de riem te steken.

’s Morgens, na slechts 2 uurtjes slaap de overige 30km van Kevin gevolgd, terwijl Godelieve maar liefst 5km verloren liep in Bornem.

’s Namiddags een kuis –en wasinspanning van mijn lieftallige echtgenote, vermits er ’s avonds bezoek kwam: Nathalie, Wouter, Thomas en Jasper. Gezellig Chinezen met zijn zessen.

Zondag 16 augustus:

00u30:
De vaatwas is aan het draaien, de restanten van het bezoek zijn opgeruimd en ook Studio 1 zit erop. Tijd om te gaan slapen dus

01u52:
Godelieve maakt me wakker met de melding: “Ik ben een Ellentje aan het doen”. Verklaring: vriendin Ellen was de week voordien naar spoed gereden met het idee dat haar water gebroken was, maar dat bleek niet zo te zijn. Even checken op het toilet. Ruikt het zoet? Moeilijk te zeggen. Vlokjes? Nope. Slijmen? Groen? Bloed? Niets, nada, noppes.
Toch maar even de kraamafdeling gebeld, om exact dezelfde vragen te horen te krijgen als die we ons al stelden, en waar we geen eensluidend antwoord op kunnen geven. Als we zeker weten dat het vruchtwater is moeten we langskomen, maar we weten het niet zeker.

Godelieve wil proberen nog wat te gaan slapen: ze wilt niet voor ene vals alarm naar Bonheiden rijden.

02u01:
Van slapen komt in mijn geval, ondanks een heel korte nacht gisteren, niets in huis. Toch nog maar eens dat maandverband checken. Vochtig, maar niet overdreven. Als we nu gewoon eens naar Bonheiden rijden en het opvatten als generale repetitie? Dan weten we ineens hoe lang het rijden is, wat we allemaal gaan vergeten en hoe het daar aan toe gaat.

02u15:
Terwijl ik de koffertjes afsluit en naar beneden draag merkt Godelieve een klein beetje bloed. Een speldenkopje, maar genoeg om door te zetten.
Voor Godelieve reden genoeg om onze vissen in het midden van de nacht een portie voer toe te werpen. Just in case…

02u19:
De koffers staan in de koffer. De checklist, die ik al weken aan het voorbereiden ben, staat ergens op een laptop en kan niet als toetssteen dienen. Uit het hoofd de koffers nagegaan en hopen dat we niets vergeten zijn. Koffer Godelieve? Koffer Boeleke? Zak voor de bevalling? Laptop? Fototoestellen? Zwangerschapskussen? Check. Go!

02u31:
Ergens op de baan tussen Willebroek en Mechelen, ten hoogte van de brug van Tisselt, belt Godelieve naar de kraamafdeling dat we eraan komen. Nog steeds lijkt de vroedvrouw niet overtuigd van de noodzaak. Wij ook niet trouwens. Onwezenlijk praten we wat tegen elkaar. “Stel je voor dat het inderdaad voor vandaag is.”, “Voel je al iets?”, “Binnen 2 uurtjes zijn we terug; morgen slapen we uit”, “Een geluk dat dit ’s nachts is, zodat we niemand ongerust maken”.

02u47:
Aankomst op de spoedafdeling van het Imeldaziekenhuis van Bonheiden. Wat nemen we mee? We besluiten de koffertjes van Godelieve en Boeleke te laten staan, net als de fototoestellen en de laptop. Alleen de zak voor de bevalling gaat mee, omdat daar wat leesmateriaal in zit.
Ook de verpleger lijkt niet te geloven dat we al gaan bevallen, wanneer we antwoorden dat er helemaal geen weeën zijn, en dat we niet zeker zijn dat het water gebroken is.

03u00:
We arriveren, met de rolstoel, ondanks bezwaren van Godelieve, op een stille en donkere kraamafdeling. Een vriendelijke, wat oudere, vroedvrouw vangt ons op en begeleidt ons naar een kamer. Ze luistert naar ons verhaal, en onderzoek Godelieve haar maandverband. Ze kan niet zeggen of het om vruchtwater gaat of niet, maar steekt een nieuw maandverband van het ziekenhuis.

03u10:
Een snelle controle van het maandverband brengt nog geen uitsluitsel. Godelieve moet een halfuurtje aan de monitor. De hartslag is duidelijk (rond de 130), maar van contracties is geen sprake.

03u30:
De vroedvrouw komt nogmaals het maandverband controleren, maar is nog steeds niet zeker van haar zaak. De illusie van snel opnieuw in ons eigen bed verder te gaan slapen vervaagt: volgens het ziekenhuisprotocol moeten we hier de nacht doorbrengen.

03u40:
Omdat de onzekerheid aanhoudt besluit de vroedvrouw over te gaan tot een inwendig onderzoek met uitstrijkje. Op het einde van het onderzoek komt er een cadeautje boven water: de slijmprop. En inderdaad: je moet geen schrik hebben dat je niet zou merken wat de slijmprop is.
Spijtig genoeg is de test, raar maar waar, niet 100% duidelijk. De vroedvrouw gaat even overleg plegen met haar collega’s. Godelieve en ik wisselen even een blik van verstandhouding: als we hier dan toch moeten blijven kan het maar beter vruchtwater zijn!

03u55:
De uitslag is positief, in beide betekenissen. Godelieve verliest dus vruchtwater, wat betekent dat de bevalling begonnen is. De monitor wordt opnieuw aangekoppeld, maar laat nog steeds geen contracties zien.

04u08:
De vroedvrouw rol een plooibed binnen, en dringt erop aan zo snel mogelijk wat te gaan slapen. De contracties kunnen nog wel even uitblijven, en daar kan je maar beter uitgerust voor zijn.
Na wat organisatie en wat lezen gaan de lichtjes uit.

04u55:
Onze ogen mogen dan dicht zijn, onze geest vindt geen rust. We fluisteren ons een weg door de nacht, op weg naar het onbekende.

05u15:
Ik stuur alvast een SMS naar Wouter, toekomstig peter van Boeleke, om te vragen of hij maandagmorgen we op reis vertrekt.

05u30:
We hebben nog steeds geen oog dichtgedaan. Ik besluit nog even te lezen.

06u30:
Zzzzzzzzzzzzzzz…. Eventjes toch.

07u00:
Ploegwissel bij de vroedvrouwen. De nieuwe vroedvrouw komt ons wekken. Nou ja, “ons”… Ze heeft alleen maar oog en oor voor Godelieve. Vragen over mij worden aan Godelieve gesteld. “Ja, mijn man wil ontbijt.” Slecht ochtendhumeur? Of een aversie van mannen?

07u10:
Daar is ‘em, daar is ‘em! De eerste echt contractie! Lang kun je hem niet noemen, maar we zijn er fier op hoor!

07u30:
De vroedvrouw brengt mijn ontbijt. Het was dus een ochtendhumeur, dat ondertussen verleden tijd is. Vier witte boterhammetjes met één klein kuipje confituur. Ik smeer alle confituur tussen 2 boterhammen en bewaar de overige twee. Je weet maar nooit hoe lang het hier gaat duren. De eerste tas koffie moet eraan geloven, en dat voor iemand die nooit koffie drinkt!*

* Tenzij op restaurant, in gezelschap van wat geestrijke drank

08u10:
Plotseling staat Dr. Pelckmans, de gynaecologe van wacht, geflankeerd door de vroedvrouw, in de kamer. Ze stelt ons nogal bruusk voor de keuze: bevallen op natuurlijke weg, of de weeën kunstmatig op gang brengen. De bevalling moet immers binnen de 24u beginnen. De weeën op gang brengen houdt echter in dat Godelieve epidurale verdoving zou moeten nemen, wat ze liever niet doet.

We vragen uitstel tot 10u om alles even samen te bespreken.

08u15:
Ik stuur een berichtje naar Gunter met de vraag me even te bellen. We willen immers gebruik maken van een hulplijn: Ellen.

08u40:
Omdat de bevalling toch niet voor direct is krijgt Godelieve nog ontbijt aangeboden: beschuit met choco, perensiroop en thee.
Ondertussen bel ik naar mijn tante en maak haar wijs dat Godelieve en ik in alle vroegte naar de zee vertrokken zijn om van één van onze laatste weekends met ons tweetjes te genieten. Ze lijkt erin te trappen, maar ze moest eens weten…

08u45:
Terwijl Godelieve verder aan haar beschuitjes knabbelt wandel ik naar het onthaal om onze opname te regelen en naar de wagen om het fototoestel en de laptop op te pikken.

Gratis draadloos internet in het ziekenhuis: ik kan m’n geluk (bij wijze van spreken) niet op!

09u00:
De vroedvrouw raadt Godelieve aan wat te gaan wandelen. Ze voelt zich echter te zwak en te onzeker om de gang op te gaan en beperkt zich tot een verkenningstocht in de kamer.

09u10:
Of het door het wandelen komt of niet valt onmogelijk uit te maken, maar Godelieve heeft voor de eerste maal zichtbaar last van een contractie. En nog een. En nog een. Onregelmatig, en met grote tussenpozen, maar toch.

09u35:
Terwijl ik de papierwinkel doornam aan het onthaal heeft Gunter gebeld. Ik bel hem snel terug. Mijn bericht moet wel een beetje ongelegen gekomen zijn want Ellen heeft net leven geschonken aan Victor. Ik ben quasi sprakeloos aan de telefoon en vergeet waarvoor ik belde (raad of we de bevalling zouden inleiden of niet). Mijn beste maat is papa geworden. En wij misschien ook, als de weeën heviger zouden worden.

09u55:
Wat SMS’jes over en weer naar Gunter en Ellen om hen te feliciteren, maar ook om hen op het hart te drukken nog even te zwijgen.

10u15:
De contracties zetten nu wel degelijk door. Godelieve krimpt regelmatig ineen van de pijn. Mijn hand wilt ze niet, ze knijpt liever de stang van het bed tot moes.
Ondertussen dood ik de tijd door wat FarmVille te spelen op Facebook.

10u35:
De vroedvrouw koppelt de monitor af. Er moet een lavement gestoken worden, wat ook een positieve invloed kan hebben op de weeën. Verbazingwekkend hoe snel Godelieve haar schroom kan laten varen en dit laat doen door een vroedvrouw. De gordijnen moesten daarentegen wel toe om haar te beschermen tegen de nieuwsgierige blikken van een eekhoorn en 2 raven.

10u41:
Het lavement heeft onmiddellijk succes. Een spurtje (nou ja!) naar het toilet wordt ingezet. De combinatie van krampen en weeën is zwaar.

10u56:
Dr. Pelckmans komt even langs, maar er is weinig nieuws onder de zon. De contracties volgen elkaar weliswaar sneller en heviger op, maar het is nog wat te vroeg om al in bad te gaan.

11u03:
Aangezien de vroedvrouw me blijft bestoken met vragen over de duur en de tijd tussen 2 weeën, knutsel ik snel een Excel-bestandje in elkaar. Een druk op Start/Stop geeft aan wanneer de wee begint/eindigt en Hey Presto! We hebben een overzicht van onze weeën.

11u23:
De weeën blijven elkaar sneller opvolgen. Ze komen om de 2 à 3 minuten, en duren telkens 2 minuten.
Godelieve maakt zich zorgen omdat het nu al zo’n pijn doet. Met 2 handen houd ze de stang van het bed vast. Het is vooral pijn verbijten (wegpuffen) en bang uitkijken naar de eerste meting: wat als er nu nog maar amper opening is?

11u40:
Blijkbaar werken de verzekeringsinstellingen niet op zondag, zelfs niet op een permanentienummer. Morgen even terugbellen, weten de mensen van het onthaal me te verzekeren.

11u56:
De pijn wordt erger. Godelieve spreekt voor het eerst over epidurale verdoving.

12u02:
De vroedvrouw wordt voor de eerste maal gebeld. Godelieve verzoekt om een inwendig onderzoek, om te weten hoe ver ze staat. De baarmoederhals is compleet verstreken en er is al/maar (schrappen wat niet past) 3 centimeter opening. De vroedvrouw stelt voor om even in bad te gaan zitten, maar Godelieve heeft er geen zin in.

12u11:
Eten voor de papa! Groentesoepje, vol-au-vent met patatjes en een yoghurtje. Geen eten meer voor Godelieve, die aan het kermen is van de pijn.

12u22:
Godelieve opteert met zekerheid voor de epidurale. Er valt weinig te bespreken: alleen zij kan bepalen hoeveel pijn ze heeft. Als dit inderdaad nog 7u gaat duren, kan ik haar alleen maar gelijk geven.
Er wordt alvast een infuus gestoken, terwijl de anesthesist wordt opgebeld.

12u35:
De anesthesist arriveert. Een pijnlijke plaatselijke verdoving, en even later zit de katheder op zijn plaats. De vroedvrouwen lachen even met zijn stuurse houding, die nogal koud en gemaakt overkwam.

Ik kan hen enkel maar bijtreden: vragen aan een vrouw om midden in een wee naar de rand van het bed te kruipen en stil te blijven liggen geeft blijk van weinig medisch inzicht. En dan uitvliegen wanneer deze vrouw beweegt toont alleen maar een gebrek aan empathie en helpt de zaak niet vooruit, net zomin als drie maal moeten prikken.

12u49:
De weeën worden nu pijnloos opgevangen, een verademing.
Godelieve kan terug rustig iets vertellen.

13u00:
Tweede wissel van de wacht: onze derde vroedvrouw reeds. De eerste was wat ouder, lief en bezorgd. De tweede was jonger, in het begin wat stuurs maar daarna hele behulpzaam. Deze jongedame stelt zich voor als Nathalie, maar lijkt wat gereserveerd over te komen, of is dat slechts een idee?

13u03:
Er wordt een infuus geprikt met weeënversterkend middel om de gevolgen van de epidurale verdoving tegen te gaan. De pomp wordt op standje 12ml geplaatst.

13u30:
De vroedvrouw komt op controle. Van gereserveerdheid in helemaal geen sprake! De weeën komen door de epidurale verdoving heen. Godelieve draait op haar rechterzijde, omdat de verdoving vooral links werkt.

13u42:
De vroedvrouw wordt er opnieuw bijgehaald. Een inwendig onderzoek wijst uit dat er plotseling 7 à 8 cm opening is. Langs de ene kant rest er slechts 0,5 cm, aan de andere kant een kleine 2. De baarmoederhals is inmiddels volledig verstreken. Op anderhalf uurtje 5 cm progressie: lang leve epidurale verdoving!

13u52:
Exact 12u is er verstreken sinds Godelieve haar water brak. Hoeveel langer duurt deze bevalling nog?

13u54:
Er volgt een lavage (de blaas wordt leeggemaakt) en bij een controle voelt de vroedvrouw maar 1 fontanel: Boeleke is (waarschijnlijk) een sterrekijkertje. Godelieve moet overhoeks met haar rechterbeen in de linkerbeugel. Geen makkelijke houding, vermits op die manier de verdoving wordt geblokkeerd. Dat laat zich onmiddellijk voelen (en zien!).

13u56:
De vroedvrouw maakt alvast alles klaar voor de bevalling, al moet Boeleke eerst nog draaien.

14u03:
De druk blijft toenemen. Godelieve denkt dat ze moet beginnen persen, maar moet nog eventjes wachten. Als het kindje niet op tijd gedraaid is zullen de vroedvrouw en de gynaecoloog proberen het te draaien. Geen aangenaam vooruitzicht.
Ik breng Godelieve wat water en druivensuiker en tracht zoveel mogelijk mee te puffen en te coachen. Als man voel je je machteloos. Dat puffen lijkt belachelijk tijdens de eerste wee, maar daar trek je je na exact 1 seconde niets meer van aan.

14u55:
De progressie is volledig stilgevallen, terwijl de weeën alsmaar zwaarder worden. De opening blijft 8cm. Godelieve vraagt om een keizersnede. Alles zou ze doen om Boeleke zo snel mogelijk op de wereld te zetten.
Bij de controle blijkt dat Boeleke ondertussen dwars zit: de houding in de beugels lijkt dus zijn vruchten af te werpen.

15u02:
De vroedvrouw merk aan Godelieve’s buik dat de persweeën beginnen zijn. Een controle brengt bevestigd het vermoeden: volledige ontsluiting. De gynaecologe van wacht, Dr. Pelckmans wordt gebeld. De vroedvrouw merk nog op dat ze maar best snel kan komen en het gaspedaal diep induwt. Zo ver kan het toch niet zijn van Keerbergen naar Bonheiden?

15u04:
Of we het erg vinden moest de vrouwvrouw de stagiaire gynaecologie erbij halen? Helemaal niet: die zal ook wel weten wat ze moet doen, en beter 2 dokters dan geen. (Al zijn we er rotsvast van overtuigd dat de vroedvrouw deze bevalling ook alleen aan zou kunnen).

15u20:
Met enkele seconden verschil duikt zowel de stagiaire als dr. Pelckmans op. Alles wordt nu definitief in gereedheid gebracht. Ik tracht de pijn wat te verzachten door mee te puffen en Godelieve wat af te deppen met een washandje.

15u25:
Het hoofdje is zichtbaar en wordt overgoten met olie om een knip te vermijden. Godelieve klemt de handbeugels alsmaar feller vast.

15u34:
Laurens is geboren. Twee benen, twee armen, tien vingers, tien teentjes. Het mooiste ventje ter wereld. De navelstreng bleek tweemaal rond het hoofdje gewikkeld te hebben gezeten.
Hij krijgt onmiddellijk een mutsje op, wordt in een warme doek gewikkeld en op Godelieve’s buik gelegd. Met een klein huiltje laat hij ons weten dat hij vanaf nu deel uitmaakt van ons gezinnetje.

15u54:
De moederkoek moet nog geboren worden: de vroedvrouw duwt hard op de baarmoeder, terwijl zowel de gynaecologe als de stagiaire trekken aan de navelstreng. De kleine scheur, die ontstond tijdens de bevalling, wordt genaaid.

16u04:
Alles is proper opgekuist wanneer Godelieve plotseling een straal bloed verliest. Dat blijkt perfect normaal te zijn, maar het is wel even schrikken.

16u06:
Iedereen wordt op de hoogte gebracht van het heuglijke nieuws.

16u11:
Laurens wordt de eerste maal aangelegd. Het duurt eventjes vooraleer hij zijn primaire voedingsbron voor de komende maanden herkent. Ik blijf het foto’s maken afwisselen met vol bewondering naar vrouw en kind staren.

16u20:
Ik wandel naar de wagen om de koffertjes van Laurens en Godelieve. Het voelt onwerkelijk aan. Ik probeer de stortvloed aan telefoontjes te beantwoorden, maar de lawine is te overweldigend. Net als de emoties.

16u55:
Laurens wordt gemeten en gewogen. Hij is 50cm groot en weegt 2810gram. Volledig naakt laat hij flink van zich horen, maar zo hoort het ook. Hij krijgt voor het eerst een warm pakje uit zijn kleerkast aan.

Al snel blijkt dat onze kleinste maten (42, 46 en 48) niet passen. Die kunnen alvast terug mee naar huis.

17u15:
Godelieve wordt, met Laurens op de buik/borst, in haar bed naar kamer 55 gereden. Daar zijn we voor het eerst echt met zijn drietjes. We sluiten ons even af voor de buitenwereld en genieten van het moment.

17u45:
Eten! Godelieve is uitgehongerd, maar ik kan maar niet eten. Zoveel te doen!

18u45:
Daar zijn de eerste bezoekers al! Simonne (Bomma), Marc (Bompa) en Katleen (Meter)

19u00:
Ook Freddy (Opa, maar die dag even Bompa Laweit) en Heidi komen toe.

19u30:
Nog meer bezoek: Wouter (Peter) en Kevin, net terug van de Dodentocht. Onze kleine schat houdt zich kranig en laat zich de aandacht welgevallen.

19u35:
Godelieve krijgt verzorging en het bezoek, minus ondergetekende, wordt buiten geleid. Echt rustig wordt het daardoor niet op de gang.

19u55:
Iedereen mag nog snel even binnen vooraleer het bezoekuur afgelopen is. Een blik, een foto, een felicitatie, het gaat snel.

20u05:
De vroedvrouw vraagt aan al het bezoek het jonge gezinnetje te laten rusten.

20u30:
De restanten van de maaltijd worden opgegeten, de overvloed van berichtjes wordt in de mate van het mogelijke beantwoord en een “to do”-lijstje wordt geschreven.

20u45:
Ik zet, als kersvers vader, koers naar huis. Wat opruimen, spulletjes afzetten en meenemen, de eerste foto’s afdrukken en even langs gaan bij de overgrootmoeder, Tant & Noenk.

22u30:
Ik stap in de wagen richting Bonheiden, net als ongeveer 20u geleden. Die uren lijken wel een week te zijn geweest. In de wagen bel ik even met Gunter, maar we zwijgen meer dan we kunnen zeggen. Overmand door emoties.

23u00:
De kasten worden ingeladen, alles wordt geïnstalleerd, inclusief het plooibedje. Gelukkigerwijs dacht ik eraan extra kussen mee te brengen voor vannacht.

We gaan onze eerste nacht in als gezinnetje van drie. Slaapwel.

Mysterie

Soms is zo’n klein wondertje in huis toch één groot mysterie hoor.

Dan kom je thuis van een wedstrijdje voetbal en vind je zoonlief aan de borst. Leuk, want je uitgebreide ervaring (maar liefst 2,5 weken!) leert je dat hij daarna als een blok in slaapt valt en dat je in principe voor 2 uurtjes gerust bent.

Helaas pindakaas! Gedaan met eten, bedje in. 5 Minuten later: gejengel. Niet echt huilen, maar klagen.

Even verpamperen dan maar? Daarna oogjes wijd open. Toch terug in bed, terwijl de DooDoo wordt aangezet.

Opnieuw 5 minuten later: gejengel. Aan de ademhaling was wel wat gereutel te horen, dus even de neus vrijmaken met fysiologisch water. Lijkt logisch: ik kan ook niet slapen met ee volledig verstopte neus.

Strike 2: Fail! Ook dat brengt geen zoden aan de dijk: na 10 minuten laat zoonlief opnieuw van zich horen, terwijl zelfs een tutter geen uitkomst brengt.

Even troosten en rondwandelen, en 5 minuten later lijkt mijn t-shirt op een abstract schilderij. Blijkbaar lag er iets op zijn maag. Omkleden, gevolgd door een snelle check: droge kleren, verse pamper, neusje vrij, gegeten, attrributen (tutter en DooDoo). Alles lijkt in orde.

Nog maar eens proberen het bedje op te zoeken biedt geen oplossing. We besluiten het geween (we waren de jengelfase al voorbij) even te negeren, omdat het eerder een vraag om aandacht of geborgenheid lijkt.

Het geween neemt echter toe, en volgens de literatuur voorhanden kan je je kind op deze leeftijd nog niet verwennen. Toch nog maar eens proberen aan de borst te hangen, en ja hoor! Een kwartiertje sabbelen en daarna  in slaap vallen.

Schrijft er iemand eens een handleiding?