Archief van 'persoonlijk'

Grote stappen

Onze grote man bevindt zich ergens tussen de 8 en 9 maand, een leeftijd waarin de ontwikkeling razendsnel gaat. Vorige week had ik nog, tijdens het lopen, een gesprek met Wouter. Over hoe spijtig ik het vind/vond dat Laurens nog niet kroop. En kijk, enkele dagen later is niets nog veilig en zitten we met een vrolijke kruiper.

Voor zijn zitje is hij ondertussen ook al te groot. Krachtig als hij is trekt hij gewoon zijn zitje op zijn zij of rug, en kruipt zo verder. Als een overjaarse schildpad.

Vanavond hield mama hem vast aan twee handjes, met de voetjes op de grond. En mijnheer leek het leuk te vinden, wat de Opa meteen tot een voorspelling verleidde: binnen een maand staat hij recht. Afwachten maar!

Onze kleine uk is niet zo klein meer. Dat maakt het moeilijk om een vakantie te plannen. Godelieve en ik willen er de eerste week van september een weekje tussenuit, maar waar kan je naartoe met een kind van een jaar oud? Je hebt geen referentiekader. Qua eten zie ik geen probleem: Laurens eet alles wat we hem voorschotelen. Tot voor kort was ook een (lange) vliegreis geen probleem: een baby slaapt veel. Maar nu? Luxeproblemen…

Marathon Antwerpen (2)

Ik kom nog even terug op mijn verslag van de Marathon van Antwerpen van afgelopen zondag.

Ondertussen is de uitslag bekend. Ik finishte in 3u17m20s, goed voor een gemiddelde snelheid van 12,83km/u, oftewel 4m41s per kilometer.

Wat me nog het meest pleziert, is de vlakke opbouw van mijn wedstrijd:

Tijd na 10km: 0:46:12 (4m37s / km)
Tijd na 21km: 1:37:06 (4m36s / km)
Tijd na 30km: 2:18:34 (4m37s / km)

Als ik deze vorm (en mijn dieet) kan aanhouden tot de 20km van Brussel, zit het dus goed. Ik liep immers mijn eerste 20km van de marathon in 1u32m30s, met nog reserves over.

Tenslotte nog wat foto’s van tijdens de wedstrijd:

DVV Antwerp Marathon: verslag

Twee weken terug was het nog een dilemma: deelnemen aan de marathon of niet? Het werd dus, zoals door velen verwacht, deelnemen.

Zaterdagavond werd afgesloten met een kleine barbecue thuis, gevolgd door nog wat studeren. Zondag zou immers te hectisch worden. Godelieve besloot mee te gaan om me te ondersteunen, maar niet met de fiets. Voor Laurens werd een middagmaal voorbereid.

Zondagmorgen vertrokken we rond 8u richting Linkeroever. De drukte viel nog goed mee, die zou waarschijnlijk pas komen wanneer de volkstoeloop voor de 10 Miles begon. Ik maakte me klaar, gaf vrouw en kind een dikke zoen en begaf me naar de tent om me in te schrijven. Wat later loop ik ook Kevin tegen het lijf, en wandelen we samen richting start.

Onmiddelijk na de start scheiden onze wegen al: we besloten ieder ons eigen tempo te lopen. In tegenstelling tot 2 jaar terug wil ik dit keer niet al te snel starten. Toch duurt het meer dan 5 kilometer alvoren de roze balonnen (richttijd: 2u59) me passeren. Niet omdat ik zó snel liep, maar omdat we op de eerste startrij stonden.

Rond kilometer 6 (hoek Brouwersvliet – Kaaien) staan Godelieve en Laurens te supporteren. Snel een kusje voor beiden, en het t-shirt van de organisatie achterlaten, en terug op weg. Op de kaaien geraak ik aan de babbel. Het tempo is dus goed, en de mensen in mijn loopbubbel mikken op ene tijd tussen de 3u10 en 3u45. Misschien wat te snel, maar zo deel ik nu eenmaal al mijn wedstrijden in.

Rond kilometer 7 merk ik de blauwe balonnen achter me op (richttijd 3u15). Ik verhoog bewust mijn tempo niet, om niet meer de fout te maken die ik 2 jaar terug maakte. Ditmaal loop ik op gevoel en op hartslagmeter, niet op het ritme van deze pace runners.

Kilometer per kilometer verdwijnt er onder mijn voeten, en de balonnen blijven hangen op 200 meter. telkens motiveer ik mezelf door er nog een kilometertje bij te doen. De hartslag blijft ondertussen mooi op schema.

Rond kilometer 16 passeert er me een groepje lopers. Ik pik aan: hun tempo en loophouding lijken me wel wat. Ik verschuil me uit de wind achter hun rug en gedij mee op het tempo.

We passeren kilometer 20, 25 en 30, met steeds de blauwe balonnen enkele honderden meters achter ons. Mijn compagnons de route gaan voor een tijd tussen de 3u en 3u10. Ze waarschuwen me voor de terugslag die er gaat komen vanaf kilometer 35. Ik ben daar echter al vertrouwd mee :-) Ondertussen ben ik ook Jan gepasseerd en weet ik dat kevin het goed aan het doen is. Ik had het niet anders verwacht.

Op kilometer 32 duiken we park Rivierenhof in en begint het zwaar te worden. Drank wordt gedeeld en mijn voorraad druivensuiker wordt uitgedeeld. Op kilometer 37, bij het uitlopen van het park, besluit ik het groepje te lossen: liever het tempo met 1 minuut per kilometer laten dalen, dan geparkeerd te staan met krampen.

Wanneer kilometer 40 bereikt is, verdapper ik een beetje. Zo lang is het niet meer, en de Grote Markt wenkt. Wanneer we opnieuw de brouwservliet oplopen gaat het tempo nog wat meer omhoog, om quasi in sprint de laatste kilometer in te zetten. Ik arriveer in 3u en 17 minuten. Niet meer snelste marathon, maar een pak boven de verwachtingen!

Het filmpje van de aankomst staat op deze link.

Een dikke pluim trouwens voor de organisatie: goede seingevers, en heel regelmatige bevoorrading (elke 5 kilometer water en sportdrank, elke 2,5 kilometer water en op 15, 25 en 35 kilometer bananen). Ze zijn er zelfs in geslaagd de marathon iets minder saai te maken.

Ook een dikke proficiat voor Kevin, die zijn eerste marathon tot een goed einde bracht!!!

Hoe was het?

Zelden kreeg ik deze vraag zo vaak voor de voeten geworpen, en was het zó moeilijk om er op te antwoorden.

Want waarover gaat het? Over de wedstrijd zaalvoetbal van vrijdag? De marathon van zondag? De babyborrel van zondag? De kampioenenmatch van zondag? Of het examen van maandag?

Het antwoord situeert zich wel telkens in de positieve sfeer: de Relegators wonnen, de babyborrel van Jente was een succes (nogmaals proficiat Matti & Evy met een wolk van een dochter!), de kampioenenmatch was leuk (en laat), de marathon viel goed mee, en het examen bracht me een diploma.

Dus ja, het was goed. Uitstekend zelfs :-)

Tarwe

Drie jaar geleden was het ook zo’n weer: zonnig, niet te warm, maar aangenaam lenteweem. Aangenaam was ook de dag zelf: de voorbereiding, de limo’s, de foto’s, het samenzijn met vrienden en familie.

Drie jaar geleden trouwden we. Onze tarwe huwelijksverjaardag.

Dertien jaar geleden (dag op dag) begon onze relatie. Onze kanten relatieverjaardag. Onze relatie is er nog steeds. Ik kan nog steeds op Godelieve bouwen. De locatie waar we elkaar leerden kennen is er ondertussen niet meer. Daar werd ook op gebouwd.

Bestaat er een mooiere metafoor? Onze relatie groeit en wijzigt, naargelang de behoefte. De locatie eveneens: van discotheek naar appartementsgebouw. Binnen 30 jaar een nieuw rusthuis?

Klein woordje van dank

Ook al beweren ze allemaal dat het niet hoeft: een dikke merci voor iedereen die ons bijspringt wanneer onze zoon eventjes ziek is, wanneer er een schutting hersteld (en geschilderd) moeten worden, of wanneer er wat dan ook moet gebeuren.

Steeds met de glimlach en zelfs vaak zonder dat we iets moeten vragen…

‘t Hofke van Basel

Omwille van mijn 5 jaar dienst (ondertussen al bijna 6) werden Godelieve en ik, samen met de andere jubilarissen, door onze directie uitgenodigd in restaurant ‘t Hofke van Basel.

Een onbekend restaurant is altijd een beetje een ontdekkingstocht, maar deze tocht bracht ons tot ware eilandjes van culiniair genot. Ik heb zelden zulke unieke smaken geproefd.

Maar niet alleen het eten was heerlijk, ook het gezelschap was uiterst aangenaam, waardoor de uren voorbijvlogen.

Op naar 10 jaar CTG :-D

Volare

Nee, geen liedje, maar wel een poging tot inbraak.

Toen we gisteren terug naar de auto wandelen na een spectaculaire avond in het Astridpark stond er een politiewagen op de parking. Aangezien er een wagen de gehandicaptenparking innam, dachten we dat het daar om ging. Helaas.

Ook in de vervangwagen van Body Repair had men proberen in te breken: mijn ruit was kapotgeslagen, en de inhoud van het handschoenkastje lag verspreid door de wagen. Gelukkigerlijk lag er niets van waarde in de wagen.

Na de scherven wat opgekuisd te hebben zetten we koers naar huis, om vanmorgen bij de carrossier langs te gaan. En zo rijden we dus alweer met een nieuwe wagen rond. Ditmaal een Renault Grand Scénic. Het goede nieuws: de kans bestaat dat mijn eigen wagen vanavond hersteld is!

Het vijfde seizoen

Met Kerst 2008 kregen we een cadeaubox, goed voor een saunabezoek. Door de zwangerschap kwam het er maar niet van de bon te verzilveren, en ook daarna was het zoeken naar een gaatje in de agenda.

Uiteindelijk was er één zaak bereid de vervaldatum van de bon te verlengen: Het Vijfde Seizoen in Westerlo.

Afgelopen zondag lieten we onze bengel onder Opa’s hoede, en trokken we naar de Kempen.

Voor een desillusie! Een sauna, een stoombad, een zweethok en 3 single bubbelbaden. That’s it!

Een geluk dat we er een (dure) massage hadden bijbesteld, want anders wisten we al na een uur niet meer wat te doen.

Op 3 uurtjes tijd stonden we alweer buiten. Ontspannen? Mja. Herbrond? Verre van!

Focus verloren

Toch voor eventjes: de focus is binnen bij de carrossier, voor de herstelling van het koetswerk, na contact met een brokkenpiloot.

Voorlopig rij ik rond met een nagelnieuwe Renault Mégane break.