Mysterie

Soms is zo’n klein wondertje in huis toch één groot mysterie hoor.

Dan kom je thuis van een wedstrijdje voetbal en vind je zoonlief aan de borst. Leuk, want je uitgebreide ervaring (maar liefst 2,5 weken!) leert je dat hij daarna als een blok in slaapt valt en dat je in principe voor 2 uurtjes gerust bent.

Helaas pindakaas! Gedaan met eten, bedje in. 5 Minuten later: gejengel. Niet echt huilen, maar klagen.

Even verpamperen dan maar? Daarna oogjes wijd open. Toch terug in bed, terwijl de DooDoo wordt aangezet.

Opnieuw 5 minuten later: gejengel. Aan de ademhaling was wel wat gereutel te horen, dus even de neus vrijmaken met fysiologisch water. Lijkt logisch: ik kan ook niet slapen met ee volledig verstopte neus.

Strike 2: Fail! Ook dat brengt geen zoden aan de dijk: na 10 minuten laat zoonlief opnieuw van zich horen, terwijl zelfs een tutter geen uitkomst brengt.

Even troosten en rondwandelen, en 5 minuten later lijkt mijn t-shirt op een abstract schilderij. Blijkbaar lag er iets op zijn maag. Omkleden, gevolgd door een snelle check: droge kleren, verse pamper, neusje vrij, gegeten, attrributen (tutter en DooDoo). Alles lijkt in orde.

Nog maar eens proberen het bedje op te zoeken biedt geen oplossing. We besluiten het geween (we waren de jengelfase al voorbij) even te negeren, omdat het eerder een vraag om aandacht of geborgenheid lijkt.

Het geween neemt echter toe, en volgens de literatuur voorhanden kan je je kind op deze leeftijd nog niet verwennen. Toch nog maar eens proberen aan de borst te hangen, en ja hoor! Een kwartiertje sabbelen en daarna  in slaap vallen.

Schrijft er iemand eens een handleiding?

Reageer