Wapenstilstand

Vandaag zwijgen niet alleen de wapens. Ook op ander gebieden is het stil, of verkilt de stilte ons hart.

We moesten immers afscheid nemen van een goed maat, ploegmakker en vriend. Veel te jong, veel te kort, veel te snel.

Er is geen manier om dit te bevatten, noch om het te verwerken. Een vrouw, een zoon, een moeder, broers, schoonbroer, zus en schoonzussen ervaren plots een groot gapend gat aan tafel. De familiekring is, voor de tweede maal in minder dan een jaar tijd, doorbroken.

Ik twijfel er niet aan dat de kring zich, eens de zwartste en koudste wintermaanden door zijn, opnieuw zal sluiten. Dat men een nieuwe ring zal smeden, gemaakt van vriendschap en verdriet, van herinneringen en liefde, die sterker zal zijn dan tevoren.

En toch.
Zal de herinnering misschien mistiger worden met het strijken der jaren, maar blijft zij eeuwige glimlach en peperkoeken hart ons altijd bij.

Rust zacht, Siggi!

Reageer