Wachten

De geboorte van Laurens kwam onverwacht, gelukkig maar…

Matti en Evy verwachten een kindje. Al een tijdje. Voor kerstmis gingen ze naar de gynaecoloog, die pertinent zeker was dat de bevalling nog in 2009 plaats zou vinden. Ondertussen zijn we een maand verder, en ligt het prinsesje nog steeds in haar buikpaleis. Evy is een week over tijd, al mag je dat zo niet noemen. Pas wanneer je 2 weken na je uitgerekende bevaldatum nog niet bevallen bent, ben je officieel over tijd.

Niet dat het er veel toe doet. Niet alleen de fysieke ongemakken zullen enorm door beginnen wegen, het zullen vooral de psychische processen zijn die hun tol beginnen te eisen. Voor de honderdste keer de valiesjes nakijken, nog maar eens naar de dokter, telkens een telefoon bij de hand houden, maar vooral: vragen van bezorgde familie en vrienden beantwoorden.

Dan was het bij ons toch wat eenvoudiger. Niets wees er op dat Laurens spoedig ter wereld zou komen. Op 7 augustus gingen we langs bij de gynaecoloog, maar die had geen bijzonder nieuws voor ons. De bevalling was nog steeds gepland voor 29 augustus.

Aangezien Godelieve geen tekenen vertoonden van een op handen zijnde bevalling (zoals weeën) besloot ik toch maar mee te doen aan de Dodentocht (de nacht van 14 op 15 augustus). Een beetje tegen de zin van Godelieve, maar ik vertrouwde op mijn vrienden en vader om me, wanneer Godelieve me zou bellen, zou snel mogelijk huiswaarts te brengen. In Breendonk stopte ik ermee. De blessure van de week ervoor was terug beginnen opspelen, en van daaruit nog 60km wandelen, terwijl je vrouw hoogzwanger is, leek me niet opportuun. We besloten nog even Kevin te volgen (tot in Steenhuffel) en gingen dan even slapen.

Twee uurtjes later was ik al wakker en stapte vrolijk mee. Rond 14u kwam Godelieve naar Bornem, en moest daar een hele tijd stappen om Kevin te zien arriveren.

Ook al begon de vermoeidheid toe te slaan, toch vonden we de energie om ‘s namiddags ons huis wat op te rommelen. ‘s Avonds kregen we bezoek van Wouter, Nathalie, Thomas & Jasper, met wie we ons duchtig amuseerden en lekker Chineesden. Geen vuiltje aan de lucht, geen wee te voelen. Toen we terug alleen waren (omstreeks middernacht) installeerden we ons in de zetel en keken we nog wat TV. Anderhalf uur later zouden we al onderweg zijn naar het ziekenhuis.

Ik wens het iedereen toe, onverwacht (tussen stevige aanhalingsteken) bevallen. Maar op dit moment vooral Matti & Evy!

Reageer