Memories…

Vanochtend reed ik met de fiets naar het werk, toen de iPod al shuffelend ineens een portie Rihanna door m’n oren blies.

Onmiddelijk moest ik terugdenken aan Agfa Gent: toen mijn opdracht er, na iets meer dan drie jaar, opzat, hadden mijn collega’s enkele cadeautjes voor me in petto, met onder andere dit singletje. Ieder van hen had zijn handtekening op de hoes geplaatst, zodat ik me hen steeds voor de geest kon halen wanneer ik later naar dit nummer zou luisteren.

Wel, het werkte :-)
Toen ik daarna op CTG aankwam, liep ik een Agfa-collega tegen het lijf. Tijdens de pauze werden er vlotjes straffe verhalen uitgewisseld, en met plezier teruggedacht aan de tijd van toen.

Oud worden?

SIG SAP

Een tijdje geleden gaf ik al aan dat ik bij CTG deelnam aan een Special Interest Group, of kortweg SIG.

Vanavond stond mijn tweede vergadering met de andere leden van de groep op het programma.

Los van de gebruikelijke agenda, kwam er ook het nieuws dat een ander lid van de SIG zijn positie niet verder zou kunnen vervullen.
Het lijkt er sterk op dat ik in de toekomst deze rol zal toebedeeld krijgen.

Mij hoor je niet klagen, maar ik vraag me af wat de gevolgen gaan zijn voor mijn huidige functie bij Agfa.

Team Meeting Testing (CTG)

Vanavond stond alweer onze halfjaarlijkse Test Team Meeting op het programma.
Plaats van afspraak was het Elewijt Center in Zemst, dat door wegenwerkzaamheden moeilijk te bereiken was.

Op de agenda stond een combinatie van technieken en weetjes.
Naar goede gewoonte werd er van start gegaan met de gebruikelijke financiële informatie, gevolgd door de demonstratie van twee applicaties die ons leven kunnen vergemakkelijken: een mini-test-automatisatie-tool, en een ongekende functionaliteit van Excel.

Tenslotte stond er nog een toelichting van het Orbis-project op het pgramma, waar momenteel zo veel rond te doen is binnen Agfa HealthCare.

De avond werd afgesloten met een gezellige drink aan de bar.

Au revoir, Nantes

Ik ben net terug van 3 daagjes Frankrijk, maar het was alles behalve een plezierreisje.

Pas nu besef ik dat er 2 soorten werkreizen zijn: degene waarbij je door de (toekomstige) klant in de watten wordt gelegd, zodat deze gunstige voorwaarden kan bekomen, en degene waarbij de instaat voor het goede humeur.

Mij viel de tweede soort te beurt: het CHU Nantes (afdeling Radiologie) was recentelijk overgestapt naar onze nieuwe software, en had een hele waslijst vragen, opmerkingen en verlangens.

Maar laat ons beginnen bij het begin.

Rond kwart voor vier sprong ik in de wagen om naar Brucargo te rijden.
Agfa prefereert immers om wagens niet op de luchthaven te laten staan, maar om ze onder te bregen in het Car Hotel.
Mij niet gelaten; de klant betaalt.
Na de nodige formaliteiten vervuld te hebben, voerde een shuttle-busje me naar de luchthaven. 

Onze nationale luchthaven biedt buiten het vakantieseizoen een lege(re) indruk, zeker rond half vijf ‘s morgens.
Ik had gerekend volgens vakantieplanning: vertrek om half zeven, dus inchecken om half vijf.
Niet dus: de balie van Air France opende pas om half zes zijn deuren.
Na een vluchtige paspoort -en bagagecontrole mocht ik me in de stoeltjes aan de gate vleien, om me weer op m’n lectuur te storten.

Rond kwart na zes mochten we richting vliegtuig vertrekken, zowat het kleinste (commerciële) toestel dat ik ooit gezien heb: slechts 28 zitplaatsen.
Na iets meer dan een uurtje vliegen landden we in Bordeaux, om er na een pauze en verplichte overstap van een kwartier, met een ander, maar identiek, toestel naar nantes te vliegen.

We arriveerden mooi op tijd, en vanuit de luchthaven verwittigde ik m’n collega die de avond ervoor al was gearriveerd.
Een taxi bracht me naar het hotel, dat ik na enige incheck-problemen verliet, om richting ziekenhuis te vertrekken.

Op een nuchtere maag begon omstreeks half tien de eigenlijke werkdag, die, slechts onderbroken door een korte lunch in een lokale bar, tot ongeveer negen uur zou duren.
Na een korte opfrisbeurt in het hotel verkenden we de stad, om er op een terrasje ons avondmaal te nuttigen.

De tweede dag verliep in een simultaan scenario: een hele dag opmerkingen van de klant onderzoeken, en nieuwe functionaliteiten valideren.

Aangezien we ondertussen al met z’n drieën waren, en er ook nog een Vlaamse informatica bij was, besloten we om uit eten te gaan.
In de binnenstad was het een drukte van jewelste: een muziekfestival om het einde van de examenperiode in te luiden zette de boel op stelten.
Na een heerlijk Italiaans avondmaal was het tijd om te gaan pakken: de volgende dag moest ik immers terugkeren naar huis.

De laatste dag was wat meer relax, en rond half vier begaf ik me via de taxi naar de plaatselijke luchthaven, waar ik weer de verkeerde rekensom maakte: een uurtje te vroeg was ik ter plaatse.
In Frankrijk zijn de regels immers nog ruimer: het vliegtuig vertrok om twintig na vijf, en inchecken kon pas om tien na vijf.

Een heel snelle tussenstop in Clermont-Ferrand (doorvoertijd +/- 1 minuut), bracht me aan boord van het toestel naar Zaventem, dat met slechts een kwartiertje vertraging landde.

Slimmer dan in de heenreis, had ik m’n koffer ditmaal laten merken als handbagage, zodat ik niet aan de band moest staan wachten.
Wel op mij te wachten stond Godelieve, die speciaal voor mij naar de luchthaven was afgezakt.

Conclusie: zowel persoonlijk als werk-geralteerd was het een boeiende trip, waarop ik heel wat bijgeleerd heb, maar toch ben ik blij terug thuis te zijn.

Pakken

Momenteel ben ik druk in de weer alles aan het pakken voor een werkbezoek aan Nantes.

De CHU van Nantes gaat immers zijn radiologieafdeling voorzien van een beta-versie van onze software, en onze aanwezigheid is nodig om alles in goede banen te leiden.

Morgenvroeg vertrek ik omstreeks half zeven op Zaventem, met Air France, naar Nantes, via Bordeaux.

Donderdagavond keer ik uit Nantes, eveneens met Air France, via Clermont-Ferrand, naar Zaventem terug, waar ik rond half acht zal landen.

Slapen doe ik in hotel Ibis Gare Sud. 

Ik ben nog het meest benieuwd naar hoe ik het er in het Frans zal van afbrengen.

ZOL Genk

Bij Agfa begint men te beseffen dat men, om een accuraat beeld te verkrijgen van de werkwijze van de klant, best een direct contact met de klant onderhoudt.

Wat gebeurde er tot voor kort?

1) Klant heeft probleem of verzoek
2) Klant belt helpdesk Agfa
3) Helpdesk Agfa tracht probleem te begrijpen, en samen te vatten in ‘Call’. (Abstractie 1)
4) Marketing en Application Specialists lopen samen de lijst van Calls door, en vormen ze om tot ChangeRequests (Abstractie 2)
5) Application Specialist formuleert het probleem/verzoek in een Use Case (Abstractie 3)
6) Ontwikkelaar leest Use Case en beschrijft een technische oplossing in een DDD (Abstractie 4)
7) Marketing leest DDD en wijzigt enkele zaken. DDD gaat over en weer (Abstractie 4 + x)
8) Ontwikkelaar programmeert oplossing, en schrijft Release Note (Abstractie 4 + x + 1)
9) Tester test oplossing, vindt probleem. Release Note moet aangepast worden. (Abstractie 4 + x1 + 1 + x2)
10) Oplossing wordt aangeboden aan de klant

Zelfs in een ‘ideaal’ scenario, kreeg de tester een oplossing in handen, die 5 fasen van abstractie ondergaan heeft.
Hij heeft geen enkele referentie betreffende het eigenlijke probleem: hij ziet alleen de interpretatie van anderen.

Wanneer de oplossing de klant bereikt, is deze vaak telerugesteld omdat zijn probleem maar ten dele opgelost is, of zelfs helemaal naast de kwestie gehandeld werd.

De oplossing? De mensen met binnendienst (Application Specialists, ontwikkelaars en testers) ook naar klanten sturen.

Daarom mocht ik vandaag naar Genk afreizen.
Ziekenhuis Zuid-Oost Limburg is een pilootproject, waarbij we een bestaande installatie promoveren tot een nieuwere versie.

Ondanks enkele kleine mankementjes verliep alles vlot, en was de klant tevreden.
Dankzij een goede relatie en dito uitleg, beseft de klant ook dat hij een beter resultaat kan boeken wanneer hij zijn problemen kan voorleggen aan de mensen die het effectief moeten oplossen, in plaats van Marketing-types die per uur betaald worden, maar geen int van double kunnen onderscheiden.

Triathlon Hamme

Net als vorig jaar nam ik gisteren met enkele collega’s van Agfa Gent deel aan de Triathlon van Hamme.

Voor de duidelijkheid: het gaat weldegelijk om een kwart-triathlon, waarbij 3 deelnemers elk één activiteit op zich nemen.

Mijn taak was het lopen van de 10 kilometer in een zo scherp mogelijke tijd.

De weersomstandigheden eisten zijn tol in het deelnemersveld: de tijden waren beduidend trager dan vorig jaar, maar ik slaagde er toch in de afstand te overbruggen in iets meer dan 41 minuten.

Ons team eindigde mooi in de middenmoot, maar, zoals de Olmympische gedachte al predikt: deelnemen is belangrijker dan winnen!

Spare-Rib Bowling

Productie vereist werknemers.
Bedrijven willen de productie verhogen, dus moeten werknemers harder werken.
Extra loon is geen alleenstaande optie: op een bepaald moment neemt de toegevoegde waarde hiervan af.

Hiervoor bedachten slimme marketingjongens een nieuw concept: de teambuilding.

Vroeger ging je na het werk met je collega’s een pint pakken (mannen) of een slaatje eten (vrouwen en metrosexuelen). Je praatte nog wat bij, en ondertussen verbeterde de relatie onderling.

De meeste werknemers hebben geen tijd meer om te verbroederen. Bovendien bederft de schrale sigarttenrook uit de dorpscafé’s de krijtlijn op hun kraaknet kostuum.

Het enige alternatief om het groepsgevoel aan te wakkeren? Teambuilding dus.

Bij Agfa is het budget wat beperkter dan bij de meeste bedrijven.
Het werd dus geen groots opgezet spektakel, maar een rustig, gezellig avondje.

Er werd gestart met een portie ribbetjes à volonté, in de Gekroonde Hoofden.
Naderhand werd een plaaselijke ijsko-venter leeggeplunderd, om iedereen van de nodige verfrissing te voorzien.

De avond werd afgesloten op de bowlingbaan, waar 3 keer 2 teams elkaar onderling bekampten.

Nu iedereen weer goede vriendjes geworden is, kunnen we terug overgaan naar de orde van de dag.

Nantes

In het kader van mijn opdracht bij Agfa Gent, zal ik op 20 en 21 juni het ziekenhuis van Nantes bezoeken.

Hoof tijd dus om mijn Frans wat bij te schaven! :-)

Tweede job

Behalve mijn dagtaak bij CTG (en gestationeerd bij Agfa Gent), ben ik nog steeds actief bij d-signs, het bedrijfje dat Karel-Jan en ik opstartten in onze KHLeuven-periode.

Dit bloeit nog steeds als nooit tervoren.
Vaste klant sinds jaren is Wim Florquin, de voormalige baas van café De Colff.

Deze is, sinds kort, de mede-eigenaar van twee nieuwe zaken: ‘t Ladeuzebagetje, een broodjeszaak, en D’Store, een kledingswinkel gespecialiseerd in overstock van sportkledij.

Vanavond hadden we, na de Stallions-nederlaag in de eindronde, een vergadering.

Ik ga het de komende weken en maanden nog behoorlijk druk hebben: naast mijn gewone job, de verbouwingen en de voorbereidingen van de trouw, moeten er op korte termijn 2 websites ontwikkeld worden, en talloze reclamecampagnes gelanceerd worden.

Boeiende tijden!