Tag Archieven: Agfa

Memories…

Vanochtend reed ik met de fiets naar het werk, toen de iPod al shuffelend ineens een portie Rihanna door m’n oren blies.

Onmiddelijk moest ik terugdenken aan Agfa Gent: toen mijn opdracht er, na iets meer dan drie jaar, opzat, hadden mijn collega’s enkele cadeautjes voor me in petto, met onder andere dit singletje. Ieder van hen had zijn handtekening op de hoes geplaatst, zodat ik me hen steeds voor de geest kon halen wanneer ik later naar dit nummer zou luisteren.

Wel, het werkte :-)
Toen ik daarna op CTG aankwam, liep ik een Agfa-collega tegen het lijf. Tijdens de pauze werden er vlotjes straffe verhalen uitgewisseld, en met plezier teruggedacht aan de tijd van toen.

Oud worden?

Speech Task Force

Vandaag werd bij Agfa even de ban gebroken, en mocht ik nog eens de baan op.

Bestemming? Het AZ van Turnhout.

Als kersverslid van de Speech Task Force moestem we immers een interventie uitvoeren, teneinde verbeteringen aan te brengen aan onze software.

Radiologen in dit ziekenhuis dicteren hun verslagen in een digitale microfoon.
De software van Agfa gaat vervolgens onmiddelijk spraakherkenning toepassen op de gesproken tekst, en de omgezette tekst in een mooi verslagje gieten.
De arts kan hier zelf nog aanpassingen aan doen, of het verslag laten nakijken door de secretaresse.

Het spreekt echter voor zich dat dit poces van spraakherkenning heel wat finetuning vraagt, en dat de gevolgde werkwijze afhankelijk is van een heel scala parameters.

Om een beter zicht te krijgen op het gebruik van onze applicatie zullen we de komende weken verschillende ziekenhuizen in België en de buurlanden aandoen.
Een win-win situatie: kleine probleempjes in de ziekenhuizen kunnen door ons ter plaatse worden opgelost, en wij verruimen onze kennis van de workflow binnen de radiologie en de verslaggeving.

Nantes – dag twee

Na een relatief korte nachtrust was het tijd om te ontbijten en uit te checken uit het hotel.

De nacht had weinig rust gebracht, vermits de kamer uitkeek op het rangeerterrein van het station, waar de hele nacht goederentreinen voorbij spoorden.

Omstreeks achten werden we opgepikt, en opnieuw naar het ziekenhuis geëscorteerd.

De voormiddag werd enkel gescheiden van de namiddag door het verorberen van een broodje, terwijl we verder minutieus de lijst van problemen verder afwerkten.

Rond 16u was het tijd om afscheid te nemen, want om 17u50 vertrok mijn vlucht naar Lyon.
Ditmaal was het een iets groter toestel, dat volledig vol zat.

Na een wachttijd van een uurtje in de transitzone, konden we aan boord gaan van het toestel dat ons naar Brussel zou brengen.

In het QPark Carhotel wachtte mijn Fordje op me om me huiswaarts te voeren, zodat ik de laatste 10 minuten van Anderlecht-Lille nog kon volgen.

Conflicterende bezigheden

Soms kan je gewoon teveel hooi op je vork nemen.

Los van alle activiteiten buiten het beroep om, was het vandaag een hectische (voor-)avond.

Aangezien ik morgen, voor Agfa, naar de klant in Nantes moet, is het aangewezen (zonie noodzakelijk) om een laptop mee te nemen.

Agfa heeft enkele vrije laptops ter beschikking, maar deze moeten telkens opnieuw geconfigureerd worden.

Er was beloofd dat dit vanmiddag klaar zou zijn, zodat ik nog voldoende tijd zou hebben om alle benodigde documenten en mails over te zetten tussen de computers, en, belangrijker nog, dat ik op tijd zou zijn voor de eerste ISTQB-meeting.

CTG heeft immers als plan al haar testers het internationale diploma voor testing te laten behalen: het zogenaamde ISTQB-certificaat.

Hier is wat studie voor vereist, zodat CTG 5 avondcursussen organiseert, waarvan de introductiecursus vanavond doorging.

Spijtig genoeg kon ik dus niet aanwezig zijn: het configureren van de laptop bracht tal van problemen met zich mee, waardoor ik, in plaats van ‘s middags, maar om 18u30 over de laptop kon beschikken, terwijl de cursus om 18u begon.

Het grootste probleem hieraan is niet dat ik de cursus, en bijhorende uitleg miste, maar dat ik niet kan beschikken over de map met lesmateriaal, die we verondersteld zijn door te nemen tegen volgende week maandag.

SIG SAP

Een tijdje geleden gaf ik al aan dat ik bij CTG deelnam aan een Special Interest Group, of kortweg SIG.

Vanavond stond mijn tweede vergadering met de andere leden van de groep op het programma.

Los van de gebruikelijke agenda, kwam er ook het nieuws dat een ander lid van de SIG zijn positie niet verder zou kunnen vervullen.
Het lijkt er sterk op dat ik in de toekomst deze rol zal toebedeeld krijgen.

Mij hoor je niet klagen, maar ik vraag me af wat de gevolgen gaan zijn voor mijn huidige functie bij Agfa.

Team Meeting Testing (CTG)

Vanavond stond alweer onze halfjaarlijkse Test Team Meeting op het programma.
Plaats van afspraak was het Elewijt Center in Zemst, dat door wegenwerkzaamheden moeilijk te bereiken was.

Op de agenda stond een combinatie van technieken en weetjes.
Naar goede gewoonte werd er van start gegaan met de gebruikelijke financiële informatie, gevolgd door de demonstratie van twee applicaties die ons leven kunnen vergemakkelijken: een mini-test-automatisatie-tool, en een ongekende functionaliteit van Excel.

Tenslotte stond er nog een toelichting van het Orbis-project op het pgramma, waar momenteel zo veel rond te doen is binnen Agfa HealthCare.

De avond werd afgesloten met een gezellige drink aan de bar.

Au revoir, Nantes

Ik ben net terug van 3 daagjes Frankrijk, maar het was alles behalve een plezierreisje.

Pas nu besef ik dat er 2 soorten werkreizen zijn: degene waarbij je door de (toekomstige) klant in de watten wordt gelegd, zodat deze gunstige voorwaarden kan bekomen, en degene waarbij de instaat voor het goede humeur.

Mij viel de tweede soort te beurt: het CHU Nantes (afdeling Radiologie) was recentelijk overgestapt naar onze nieuwe software, en had een hele waslijst vragen, opmerkingen en verlangens.

Maar laat ons beginnen bij het begin.

Rond kwart voor vier sprong ik in de wagen om naar Brucargo te rijden.
Agfa prefereert immers om wagens niet op de luchthaven te laten staan, maar om ze onder te bregen in het Car Hotel.
Mij niet gelaten; de klant betaalt.
Na de nodige formaliteiten vervuld te hebben, voerde een shuttle-busje me naar de luchthaven. 

Onze nationale luchthaven biedt buiten het vakantieseizoen een lege(re) indruk, zeker rond half vijf ‘s morgens.
Ik had gerekend volgens vakantieplanning: vertrek om half zeven, dus inchecken om half vijf.
Niet dus: de balie van Air France opende pas om half zes zijn deuren.
Na een vluchtige paspoort -en bagagecontrole mocht ik me in de stoeltjes aan de gate vleien, om me weer op m’n lectuur te storten.

Rond kwart na zes mochten we richting vliegtuig vertrekken, zowat het kleinste (commerciële) toestel dat ik ooit gezien heb: slechts 28 zitplaatsen.
Na iets meer dan een uurtje vliegen landden we in Bordeaux, om er na een pauze en verplichte overstap van een kwartier, met een ander, maar identiek, toestel naar nantes te vliegen.

We arriveerden mooi op tijd, en vanuit de luchthaven verwittigde ik m’n collega die de avond ervoor al was gearriveerd.
Een taxi bracht me naar het hotel, dat ik na enige incheck-problemen verliet, om richting ziekenhuis te vertrekken.

Op een nuchtere maag begon omstreeks half tien de eigenlijke werkdag, die, slechts onderbroken door een korte lunch in een lokale bar, tot ongeveer negen uur zou duren.
Na een korte opfrisbeurt in het hotel verkenden we de stad, om er op een terrasje ons avondmaal te nuttigen.

De tweede dag verliep in een simultaan scenario: een hele dag opmerkingen van de klant onderzoeken, en nieuwe functionaliteiten valideren.

Aangezien we ondertussen al met z’n drieën waren, en er ook nog een Vlaamse informatica bij was, besloten we om uit eten te gaan.
In de binnenstad was het een drukte van jewelste: een muziekfestival om het einde van de examenperiode in te luiden zette de boel op stelten.
Na een heerlijk Italiaans avondmaal was het tijd om te gaan pakken: de volgende dag moest ik immers terugkeren naar huis.

De laatste dag was wat meer relax, en rond half vier begaf ik me via de taxi naar de plaatselijke luchthaven, waar ik weer de verkeerde rekensom maakte: een uurtje te vroeg was ik ter plaatse.
In Frankrijk zijn de regels immers nog ruimer: het vliegtuig vertrok om twintig na vijf, en inchecken kon pas om tien na vijf.

Een heel snelle tussenstop in Clermont-Ferrand (doorvoertijd +/- 1 minuut), bracht me aan boord van het toestel naar Zaventem, dat met slechts een kwartiertje vertraging landde.

Slimmer dan in de heenreis, had ik m’n koffer ditmaal laten merken als handbagage, zodat ik niet aan de band moest staan wachten.
Wel op mij te wachten stond Godelieve, die speciaal voor mij naar de luchthaven was afgezakt.

Conclusie: zowel persoonlijk als werk-geralteerd was het een boeiende trip, waarop ik heel wat bijgeleerd heb, maar toch ben ik blij terug thuis te zijn.

Pakken

Momenteel ben ik druk in de weer alles aan het pakken voor een werkbezoek aan Nantes.

De CHU van Nantes gaat immers zijn radiologieafdeling voorzien van een beta-versie van onze software, en onze aanwezigheid is nodig om alles in goede banen te leiden.

Morgenvroeg vertrek ik omstreeks half zeven op Zaventem, met Air France, naar Nantes, via Bordeaux.

Donderdagavond keer ik uit Nantes, eveneens met Air France, via Clermont-Ferrand, naar Zaventem terug, waar ik rond half acht zal landen.

Slapen doe ik in hotel Ibis Gare Sud. 

Ik ben nog het meest benieuwd naar hoe ik het er in het Frans zal van afbrengen.

ZOL Genk

Bij Agfa begint men te beseffen dat men, om een accuraat beeld te verkrijgen van de werkwijze van de klant, best een direct contact met de klant onderhoudt.

Wat gebeurde er tot voor kort?

1) Klant heeft probleem of verzoek
2) Klant belt helpdesk Agfa
3) Helpdesk Agfa tracht probleem te begrijpen, en samen te vatten in ‘Call’. (Abstractie 1)
4) Marketing en Application Specialists lopen samen de lijst van Calls door, en vormen ze om tot ChangeRequests (Abstractie 2)
5) Application Specialist formuleert het probleem/verzoek in een Use Case (Abstractie 3)
6) Ontwikkelaar leest Use Case en beschrijft een technische oplossing in een DDD (Abstractie 4)
7) Marketing leest DDD en wijzigt enkele zaken. DDD gaat over en weer (Abstractie 4 + x)
8) Ontwikkelaar programmeert oplossing, en schrijft Release Note (Abstractie 4 + x + 1)
9) Tester test oplossing, vindt probleem. Release Note moet aangepast worden. (Abstractie 4 + x1 + 1 + x2)
10) Oplossing wordt aangeboden aan de klant

Zelfs in een ‘ideaal’ scenario, kreeg de tester een oplossing in handen, die 5 fasen van abstractie ondergaan heeft.
Hij heeft geen enkele referentie betreffende het eigenlijke probleem: hij ziet alleen de interpretatie van anderen.

Wanneer de oplossing de klant bereikt, is deze vaak telerugesteld omdat zijn probleem maar ten dele opgelost is, of zelfs helemaal naast de kwestie gehandeld werd.

De oplossing? De mensen met binnendienst (Application Specialists, ontwikkelaars en testers) ook naar klanten sturen.

Daarom mocht ik vandaag naar Genk afreizen.
Ziekenhuis Zuid-Oost Limburg is een pilootproject, waarbij we een bestaande installatie promoveren tot een nieuwere versie.

Ondanks enkele kleine mankementjes verliep alles vlot, en was de klant tevreden.
Dankzij een goede relatie en dito uitleg, beseft de klant ook dat hij een beter resultaat kan boeken wanneer hij zijn problemen kan voorleggen aan de mensen die het effectief moeten oplossen, in plaats van Marketing-types die per uur betaald worden, maar geen int van double kunnen onderscheiden.

Triathlon Hamme

Net als vorig jaar nam ik gisteren met enkele collega’s van Agfa Gent deel aan de Triathlon van Hamme.

Voor de duidelijkheid: het gaat weldegelijk om een kwart-triathlon, waarbij 3 deelnemers elk één activiteit op zich nemen.

Mijn taak was het lopen van de 10 kilometer in een zo scherp mogelijke tijd.

De weersomstandigheden eisten zijn tol in het deelnemersveld: de tijden waren beduidend trager dan vorig jaar, maar ik slaagde er toch in de afstand te overbruggen in iets meer dan 41 minuten.

Ons team eindigde mooi in de middenmoot, maar, zoals de Olmympische gedachte al predikt: deelnemen is belangrijker dan winnen!