Op de weg naar werk rinkelde (alhoewel, tegenwoordig rinkelen telefoons niet meer, ze mono-, poly- of realtonen een deuntje) mijn telefoon.
Het was mijn tante, die wist te zeggen dat de dakdekker inderdaad van start was gegaan, en dat, omstreeks kwart voor acht, de dakgoot vooraan al op zijn plaats hing.
Vanavond hebben we in Londerzeel toch een afspraak met Van Doorslaer, dus een stand van zaken volgt spoedig.
Om te voldoen aan de nieuwe bouwaanvraag dient de kroonlijst aan de voorgevel verhoogt te worden met 90cm.
Hiervoor moest de bestaande betonnen dagoot volledig afgebroken worden, en zou er een hanggoot 90cm hoger gehangen worden.
Voor esthetische redenen prefereerde zowel de architect als wij de betonnen dakgoot achteraan eveneens af te breken, en te vervangen door een hanggoot, op gelijk hoogte van deze aan de voorzijde.
Vandaag was het uur van afbraak aangebroken: samen met mijn oom gingen we aan de slag.
Eerst werden langs de voorijde de buizen voor afwatering en riolering goed afgedekt, en werd het voetpad afgeschermd tegen rondvliegend puin.
Terwijl mijn oom aan het breken was vanop het dak voerde ik het puin en afval weg.
Tussen 2 kruiwagens door trachtte ik al het zonnescherm van de veranda af te dekken.
Na enkele uurtjes behoorde de goot vooraan tot het verleden, en konden de ruimingswerken verdergezet worden.
Ondertussen begon mijn oom achteraan aan de afbraak.
Rond de middag was de voorzijde volledig proper, en lag al het beton op het (goed afgeschermde) dak van de veranda.
Na een rustpauze met middageten was het dan tijd om ook langs de achterzijde de betonijzers af te slijpen, en om de veranda volledig betonvrij te maken.
Omstreeks vieren zat het werk er op, en konden we met een gerust gemoed huiswaarts keren.
Alweer een lastige taak die tot een goed einde gebracht is!
Nadat we noch de architect, noch de stedenbouwkundige ambtenaar gisteren aan de lijn kondigen krijgen, is dit vandaag dan toch gelukt via e-mail.
Donderdag zijn beide partijen tot de conclusie gekomen de de nieuwe plannen niet gehomologeerd kunnen worden.
Slecht nieuws zou je denken, en ergens klopt dit wel.
Het is echter zo slecht nog niet: een kleine aanpassing aan de planning zou ervoor kunnen zorgen dat we alsnog de goedkeuring krijgen.
De plannen waren dusdanig getekend, dat de kroonlijst (dakgoot) vooraan op dezelfde hoogte bleef, maar dat erboven een muur van 90cm zou gemetst worden, bekleed met leien.
De provincie vond dit echter een al te rare dakconstructie, en gaat er schoorvoetend mee akkoord dat we de kroonlijst vooraan verhogen met 90cm.
Aldus zullen de plannen aangepast moeten worden, en zal vooraan de bestaande betonnen dakgoot afgebroken moeten worden, om 90cm hoger vervangen te worden door een hanggoot.
We staan echter nog in dubio omtrent de achtergevel. Via een e-mail bevestigen de bevoegde instanties dat ze ermee akkoord gaan dat we ook achteraan de dakgoot afbreken en 90cm verhogen, maar rekening houdend met de veranda, en met de nieuwe achtermuur zal dit geen sinecure worden.
Dit weekend valt de beslissing, en waarschijnlijk zullen we dinsdag de vernieuwe plannen binnenbrengen.
Aangezien de temperaturen het niet toelieten de werken verder te zetten, deed er zich vandaag geen continuïteitsprobleem voor, maar een beslissing diende wel zo snel mogelijk genomen te worden.
Na heel wat over-en-weer getelefoneer werd vandaag besloten een vergadering in te lassen, met architect, aannemer en wijzelf.
Als snel bleek onze ‘enige’ optie: het begaan van een bouwovertreding en hopen dat men op 5 jaar tijd geen klacht indient, een utopie te zijn. Niet alleen wij, maar voornamelijk de aannemer zou als schuldige aangewezen worden.
Vanzelfsprekend was deze niet bereid dat risico te lopen.
Andere scenario’s passeerden de revue, maar geen van allen bood de noodzakelijke hoofdruimte voor de gang op het tweede verdiep.
Uiteindelijk werd de knoop doorgehakt (na lang wikken en wegen), en werd besloten de werken voor onbepaalde duur op te schorten, om een aanpassing van de bouwaanvraag in te dienen.
De architect zou een verkennend gesprek voeren met de stedebouwkundige, terwijl vrienden van de familie eens hun oor te luisteren gingen leggen bij het hoger kader op diezelfde afdeling.
Oponthoud zonder meer, maar de uitkomst is hoogst onzeker. Over de gevolgen in geval van afwijzing durven we ons momenteel nog niet te buigen.
Het hoogteprobleem was echter niet het enige punt op de agenda. Nadat de aannemer vorige week op het allerlaatste moment het uitbreken van de trapopening verhinderd had, bleek nu waarom: er is geen pasklare oplossing voorhanden die de bestaande betonplaat (de vloer vand e tweede verdieping) in de lucht kan houden.
Deze trapopening creëren, zou betekenen dat heel het boeltje naar beneden zou tuimelen.
En daar hield deze slecht-nieuws-show niet bij op: zelfs indien voor bovenliggend probleem een oplossing gevonden wordt, dan hangt er langs de zij -en voorgevel van het huis een strook beton van meer dan 1m20 lang zomaar op een stukje baksteen te bengelen. Het is al onzeker of dit niet uit zichzelf zou afbreken, maar bij het plaatsen van enig gewicht op de constructie zou ze zeker tegen de vlakte gaan.
Architect nog aannemer konden garanties bieden met betrekking tot de stabiliteit en haalbaarheid van hun oplossingen, dus werd besloten de hulp in te roepen van een gespecialiseerd ingenieur.
Deze zal in de loop van de week de werf bezoeken, en een studie uitvoeren met betrekking tot beide problemen.
Verwacht dus de komende weken niet al te veel verbouwingsnieuws op deze site, tenzij al het gelobby iets uithaalt, of het voorstel dadelijk afgeschoten wordt….
Wat doet een mens dan?
Juist ja: het buitenschrijnwerk van z’n huis uitbreken.
Vandaag trotseerden we dus de sneeuw en vrieskou om de (voorlopig) laatste hand te leggen aan onze, tot ruwbouw herschapen, woning.
We begonnen met het uitbreken van de 4 kleine raampjes op het gelijkvloers, en de garagepoort.
Vervolgens de-assembleerden we de 2 grote ramen boven, zodat deze kunnen hergebruikt worden door mijn oom, voor zijn serres.
De hele werf werd opgekuist, zodat de aannemer in alle vrijheid kan werken.
Ook werd de schouw afgewerkt.
Op het einde van de dag haalden we de zink uit de dakgoot, en gingen we met de drilhamer het beton van deze dakgoot te lijf.
Dat was het dan, de vermoedelijk laatste dag dat we zelf konden werken. Nu is het wachten op de aannemer…
Oorspronkelijk stond vandaag slechts één activiteit op het programma: het klaarmaken van de vroegere garage voor het gieten van de betonnen ondergrond.
Onze ambitie kent echter geen grenzen: na het middagmaal besloten mijn vader en ik de toestand van het dak eens aan een grondig onderzoek te gaan onderwerpen.
En zo geschiedde: via een lader klommen we in de dakgoot, en via het dakraam verschaften we ons toegang tot de voormalige zolder.
Van binnenuit verwijderden we enkele leien, zodat we het dakraam konden uitbreken.
Er restte alleen nog het uitbreken van een volledige rij leien, voor we ook het onderdak en het houten gebinte konden verwijderen.
Zo gezegd, zo gedaan, en van dan af was het een fluitje van een cent, en relatief eenvoudig werk: enkele rijen leien verwijderen, de roofing eronder wegsnijden, en het plankendek uitnagelen.
Toen het te donker werd om veilig verder te kunnen werken, hielden we ermee op, en moesten constateren dat we na een kleine 4 uurtjes zwoegen reeds een half dak gedomenteerd hadden.
Voorwaar geen slechte prestatie, en woensdag volgt dan ook vanzelfsprekend de andere helft.