Maaropwielijktdienu?

Zowat de meest gestelde vraag aan ouders van baby’s en peuters. Op wie lijkt hij/zij nu?

Als ouder is dat ook zwat de moeilijkste vraag om op te antwoorden. Niet alleen houdt deze vraag in dat je jezelf kent, maar ook dat je het object jouwer affectie door een niet-roze bril kan bekijken.

Dus nu, in concreto, en zo objectief mogelijk.

Uiterlijk – hoofd

Zowel Godelieve als ik hadden blond haar en blauwe ogen tot onze kleuterschoolgerechtigde leeftijd. De blauwe ogen hebben we nog steeds. :-)
Qua haar lijkt Laurens een mengeling van ons beiden bekomen te hebben: de krulletjes van papa, de hoeveelheid en textuur van mama.

Het enige wat met zekerheid naar mij te herleiden is zijn de kuiltjes in de wangen wanneer hij lacht :-D

Uiterlijk – lichaam

Ik was zowel qua grootte als qua gewicht een heel pak voor op Laurens. Godelieve ook. Geen referentiepunt dus.

Voeding – metabolisme

Ontegensprekelijk mijn metabolisme: altijd zin in eten, zonder veel bij te komen.
Het enige wat hij op dit moment niet mag zijn pannekoeken, maar dat heeft hij dan weer van de mama.

Slaap

Ook hier zijn de kenmerken gedeeld. De hoeveelheid slaap heeft hij van mij geërfd: weinig :-)
De manier van slapen is dan weer gelijkaardig van die van Godelieve: genietend, en ‘s morgends nog na-soezend :-)

Conclusie

Slecht één conclusie: 50% Godelieve, 50% Michaël :-D

Eten (alweer)

Na het restaurantbezoek van gisteren was het vandaag alweer tijd om ons gastronomisch te laten verwennen.

Deze voormiddag stond er een brunch in Kasteel Diepensteyn op het programma, vanwege de verjaardag van mijn tante.

Enkele uren later volgde er een feestmaaltijd ten huize Godelieve, om samen met ouders en grootouders Pasen te vieren.

Voldaan, en met een koffer vol paaseieren, begaven we ons terug huiswaarts.

Palingfeesten

Naar jaarlijkse gewoonte organiseert Delta Londerzeel, de ploeg waar ik al sinds mijn prille jeugd tracht op een bal te stampen, in het voorjaar een Palingfestijn.

Ook al kunnen we gezien de weersomstandigheden van de voorbije weken en maanden amper van een voorjaar spreken, ook dit weekend kan men ter plaatse genieten van soep, gerookte zalm, koninginnenhapje, eendeborst, paling en deserts allerhande.

Wij gingen het vanavond alvast uitproberen, en kunnen de aperitief, de zalm, de eendeborst en de chocomousse alvast ten zeerste aanbevelen!

Personeelsfeest Agfa

Vorige week CTG, nu personeelsfeest van Agfa.
Deze periode is allesbehalve ideaal om aan caloriebeperking te doen.

In de namiddag werden we al vergast op de ‘State of Agfa Ghent’, een soort van presentatie waarop de resultaten van het voobije jaar, en de op handen zijnde wijzigingen voor het nieuwe jaar worden gepresenteerd.

Naderhand zakte quasi iedereen af naar ‘t Fenomeen, om er te genieten van het nieuwjaarsdiner.

Partners waren ook uitgenodigd, dus Godelieve was ook van de partij, zij het wat later, vermits ze tot 20u bij de klant aan het werk was.

Het eten was zonder meer lekker, en zonder twijfel beter dan op het CTG feest.
Zoals steeds vloeide de drank rijkelijk, en na de plichtplegingen werd het tijd om ofwel aan de toog te gaan hangen, of de dansvloer onveilig te gaan maken.

Omstreeks middernacht moest het feestje nog wat op gang komen, maar aangezien we nog een lange rit voor de boeg hadden, besloten we afscheid te nemen.

Goedgevulde zondag

Dit was me het dagje wel: na slecht 3 kwartier slaap een container vullen met leien, om vervolgens na een douche en een stevig middagmaal weer op pad te gaan.

De leien zijn nu eindelijk verwijderd, zodat het dak vrij is voor werken.
Sympathieke man, maar een ondertoon van cynisme en concurrentie tussen de containerbedrijven is onmiskenbaar aanwezig.

Daarna moesten we naar D&C Interieur om er het technisch plan van onze keuken af te halen.
Blijkbaar zullen er nog kleine aanpassingen nodig zijn aan het huidige plan, om de keuken met alle aanhorigheden op de juiste plaats te kunnen positioneren.

Tenslotte wendden we de steven richting Schoten, vanwaar we in het gezelschap van Kevin & Amber onze reis verderzetten richting Valkenburg.
In de beroemde mergelgrotten onder de Cauberg bezochten we een unieke kerstmarkt.

Eindelijk eens geen aaneenschakeling van Glühwein-standjes, maar kramen waar zowaar koopwaar werd uitgestald.
Na enkele uurtjes kuieren en genieten van de sfeer begaven we ons terug naar Willebroek, zodat we ietswat uitgerust aan de nieuwe werkweek zouden kunnen beginnen.

Staffmeeting

Het jaarseinde komt en zicht, en dat betekent zoals steeds dat de halfjaarlijkse CTG-staffmeeting weer op de agenda staat.

Voor de niet-CTG’ers: de staffmeeting is een half uurtje socializen, twee uurtjes presentatie (hoe deden we het, hoe gaan we het nog doen, wie is er goed bezig,…) en daarna een bachanaal van drank en eten.

Ook deze keer was het niet anders, ware het niet dat onze CEO, Jim Boldt, voor het eerst in Europa was en een woordje kwam zeggen op de meeting. Heel American stylish: ‘You’re my winners, you make it happen’ en meer van dat fraais.

Korte samenvatting: we maakten 6 procent meer winst dan vorig jaar, recruteerden 64 mensen, en overklassen onze concurrenten.

(Ik vermoed dat we nu dus wachten op een loonsverhoging? Oeps, nee hoor: de winst gaat naar de aandeelhouders.)

Sneeuwpret…. NOT

Vanavond stond er een bezoek aan Cocoon/Design Brussel op het programma, in het gezelschap van Gunter.

Je kent dat wel: wat bijbabbelen, eerst een hapje gaan eten, rondkuieren, enzovoort.

Spijtig genoeg gooide Koning Winter roet in het eten: een sneeuwtapijt sierde de wegen toen we de taverne verlieten, zodat we noodgedwongen weer huiswaarts dienden te keren.

Voorlopig hebben we dus geen inspiratie voor ons toekomstige interieur kunnen opdoen…

Het eten daarentegen was we een belevenis: in Brasserie Kizzy (langs de A12 in Londerzeel) betekent een grote portie echt wel een grote portie.

Ik sta gekend als een ‘goede’ eter, maar van de portie spaghetti die me voorgeschoteld werd, heb ik drie volle maatijden kunnen halen.
Ook de ribbetjes die Godelieve wou verorberen bleken een maatje te groot, maar daar had Zeno dan weer geen enkel bezwaar tegen ;-)

Samengevat was het een uiterst gezellige avond, die welliswaar niet de afloop kende die we voor ogen hadden, maar het was fijn nog eens kunnen bij te babbelen met Gunter (en met elkaar).

Camogli

Zaterdagavond hadden we met Kevin & Amber afgesproken om nog eens een hapje te gaan eten, want het was weer veel te lang geleden dat we elkaar nog ontmoet hadden.

Het was dan ook meer dan tijd dat we nog eens konden bijbabbelen.

Plaats van afspraak: restaurant Camogli in Mechelen, een klein gezellig Italiaans pastahuis.

Nadat Kevin ettelijke kilometers verkeerd gereden was kwamen we toch op de bestemming aan, en werd het een uitgelezen leuke avond.