Nieuwe wagen

Een nieuwe job voor Godelieve betekent natuurlijk ook uitkijken naar een nieuwe wagen. De voorbije jaren waren we beide verwend met firmawagens, maar Godelieve haar nieuwe functie beschikt niet meer over dit voordeel.

Na het opmaken van een financiële raming maakten we dan maar van de nood een deugd en gingen op strooptocht. Eerst langs het internet, waar al snel bleek dat de wachttijden voor een nieuwe wagen serieus konden oplopen. Een probleem, vermist Godelieve binnen 6 weken al bij de nieuwe werkgever begint.

Vrijdag gingen we langs bij BMW, meer bepaald garage Van Boom. Godelieve is er al 3 jaar klant voor het onderhoud van de wagen en heeft geen enkele reden tot klagen.

Na wat rondgekeken te hebben vielen al enkele wagens af: de 3-serie (te lage instap voor oudere mensen) en de 5-serie (te duur in vergelijking met de 3-serie). Waar viel ons oog dan wel op? Op de X1 die parmantig voor het raam stond te pronken. Een nieuwe wagen, met een smak opties in een opvallend kleurtje.

De verkoper bracht ook de X3 onder de aandacht. oorspronkelijk negeerden we deze totaal, wegens way out of budget, maar de X3 wordt eind dit jaar vervangen voor een nieuw model, zodat er uitzonderlijke kortingen op gelden.

Beide wagens werden aan een grondig onderzoek onderworpen en vakkundig uitgetest. Nadien zaten we nog rond de tafel om de budgettering te simuleren, ook al was het reeds na sluitingstijd. Een afspraak voor een proefrit met een X1 werd nog vastgelegd voor zaterdagmorgen.

Zaterdag besloten de weergoden het landschap wit te kleuren. Daar had ook de testwagen wat last mee, want die was ‘s nachts onzacht in aanraking gekomen met een muurtje. Een nieuwe proefrit werd gepland om 12.

We trokken dan maar eerst naar VW. Vooral de Tiguan, de Passat Variant en de Golf Break konden onze interesse wekken. De Tiguan bleek al snel te hoog om in te stappen. Toen we verdere informatie vroegen over de Passat en de Golf bleek de verkoper allesbehalve happig om ons een stockwagen aan de hand te doen. Tot zover dan ons bezoek aan VW.

Dan maar even binnengestapt bij Audi. Godelieve werd een beetje verliefd op een tentoongestelde A4 Avant. Een mooie wagen, daar niet van, maar de financiering was wat anders. Waar BMW een vaste rente hanteert van 3,3% telt Audi maar liefst 4,9%. Een verschil dat je in harde cash moet bijpassen. Bovendien stelde de verkoopster wel heel indringende vragen die weinig te maken hadden met de wagen. Exit Audi.

Van daaruit ging het richting Ford garage. Ik rij zelf met een Ford (en ben er tevreden van), heb in het verleden met een Ford gereden en ben enkele maanden geleden stiekem verliefd geworden op de S-Max (die ruimte! op de achterbank!). De wagen is echter voor Godelieve bedoelt en zij zag de S-Max niet zitten. Ook even achter het stuur plaatsnemen (na aandringen) kon haar niet overhalen.
Wat verder stonden echter een Ford Focus Break en een Ford Mondeo berline. De break werd aan de kant geschoven vanwege de beperkte uitrusting en omdat we niet met dezelfde wagen wouden rijden. De Mondeo daarentegen was wel interessant. Tot we het prijskaartje onder ogen kregen… Niet alleen was de motorisatie veel te zwaar (en aangezien we een stockwagen zochten konden we die niet wijzigen), ook de totale prijs was gelijkaardig aan een BMW of Audi. Tel daar bovenop dat de garage zelfs geen voorstel tot financiering wou doen (wegens te hoge – 5,9% – intrestvoet), en al snel besloten we Ford te laten voor wat het was.

Zo zetten we dus opnieuw koers richting BMW, om de X1 eens grondig aan de tand te gaan voelen. We reden even van Puurs naar Londerzeel en terug, en verbaasen ons over de luxe, de ruimte en de pit, ondanks een (bewust) beperkte motorisatie. De wagen lag vast op de baan, sneed stevig de bochten aan en gaf nooit de indruk zwaar op de hand te liggen.

Na de testrit vroegen we, just in case, om even met een X3 te mogen toeren. Compleet tegen de verwachting in viel dat enorm mee. Waar we vreesden voor een tank-gevoel is dit een snedige wagen, met een excellente wegligging en een zee van ruimte. Zet je de 2 naast elkaar dan valt pas op hoe ruim de X3 is.

Waar we hoopten dat de proefritten het makkelijker zouden maken de knoop door te hakken, werd de beslissing alsmaar zwaarder. Wat moesten we kiezen?
De X1:

• Is recent
• Is super uitgerust
• Is beperkter qua verbruik en CO² uitstoot
• Is super mooi van kleur (Michaël)
• Is enorm lelijk van kleur (Godelieve)
• Is een stuk duurder dan de X3
• Heeft geen 4WD
• Heeft waarschijnlijk nog kinderziektes
• Heeft (waarschijnlijk) een hogere herverkoopwaarde

De X3:

• Is ondertussen al 5 jaar oud
• Alle kinderziektes zouden eruit moeten zijn
• Is beperkt qua uitrusting
• Is enorm lelijk van kleur (Michaël)
• Is super mooi van kleur (Godelieve)
• Verbruikt meer en stoot meer CO² uit
• is goedkoper (door de veel kortingen wegens einde reeks)
• Beschikt over 4WD
• Heeft (waarschijnlijk) een lagere herverkoopwaarde

En wat is het uiteindelijk geworden? Deze:

Feestdag = werkdag

Pinkstermaandag. Door het mooie weer voltrekt er zich een volksverhuis van het binnenland naar de kust. Niets daarvan in Londerzeel: daar wordt naarstig doorgewerkt.

Mijn vader en ik waren een hele dag druk in de weer.
We ruimden het laatste afval uit de tuin, boorden alle Ytongblokken vast, sorteerden en zaagden het hout, kuisten de garage op, maar vooral: werkten de ijzeren dragers weg in de zijmuur van onze slaapkamer.

Na dit verlengde weekend ziet alles er in Londerzeel al heel anders uit: de tuin is terug bewandelbaar, in de garage kan men terug gereedschap terugvinden, en binnen in het huis zijn de belangrijkste taken volbracht.

De komende weken kunnen we dan de mazouttank blootleggen, zodat deze geruimd kan worden, maar eerst moeten dan wel de containers opgehaald worden.

Eenmaal deze weg zijn, kunnen we dan ook de poort hangen die we in elkaar staken.

Car Trouble

Dame Fortuna stond vandaag neit aan mijn zijde.

Een kleine 2 weken gelden vierde onze Seat Cordoba zijn 3e verjaardag.
Een vrolijk moment in zijn leven, maar blijkbaar heeft hij zijn verjaardagskaarsjes iets te ontstuimig uitgeblazen, want vanmorgen kon ik hem amper aan de praat krijgen.

Hevig schokkend vertrok ik naar het werk, om op de E17 en E40 met een maximumsnelheid van 70km/u de vrachtwagens luid claxonerend te zien passeren.

Eenmaal op het werk aangekomen, belde ik dadelijk naar de garage, waar ik ‘s middags mochts langsgaan.

Een elektronsiche check-up bracht het harde verdict: een cilinderspuitstuk had de geest gegeven.
Een lange technische uitleg (die ik jullie ga besparen omdat ik hem zelf amper kon memoriseren) verduidelijkte het probleem: de auto heeft 4 cilinders, die van brandstof worden voorzien wanneer de zuigers naar boven zijn.
Door het defect aan het spuitstuk, bleef dit brandstof spuiten, met als gevolg dat er amper nog kracht ter beschikking gesteld kon worden, maar ook dat het verbruik sterk steeg (tot maar liefst 13 liter/100km).

Omdat de auto net uit garantie is (slechts 11 dagen!), diende de volle pot betaald te worden voor de herstelling, die evenwel pas aanstaande woensdag uitgevoerd zal kunnen worden.

Een serieuze domper, aangezien het de voorlaatste dag was dat de auto als transportmiddel gebruikt ging worden: morgen staat er immers een bedrijfswagen op mij te wachten.

We zullen op een serieuze meerprijs bij de verkoop mogen hopen, willen we de kosten van deze herstelling recupereren.

Het was ook niet meer mogelijk nogmaals de verplaatsing Drongen-Willebroek te maken, dus was Godelieve zo vriendelijk mij na het werk op te komen pikken.

Morgenvroeg komt een collega me in Willebroek oppikken, en kan ik met hem tijdens de middagpauze meerijden naar CTG, om daar onze bedrijfswagens af te halen.

Eenmaal de Seat hersteld zal zijn, rijden Godelieve en ik naar Drongen (met één wagen), om met beide wagens terug te keren.

Proefrit

Een wagen kies je niet zomaar, zeker niet wanneer je, zoals ik, meer dan 60.000km per jaar afmaalt.

De afgelopen weken waren Godelieve en ik al enkele garages afgeschuimd, om de modellen van naderbij te bekijken.
Dit is vanzelfsprekend al een pak veelzeggender dan wanneer je je beperkt tot het internet en andere media, maar niets gaat er boven het echte werk.

Je kan de wagens die ik prefereer opdelen in twee categorieën: breaks en monovolumes.
Beide hebben hun sterke en minder sterke kanten, maar het draait uiteindelijk toch om de rij-ervaring.

Dus maakten we een afspraak met de Renault-verdeler, om in hun vestiging in Aalst zowel een break (Mégane Grand Tour) als een monovolume (Grand Scénic) te gaan proefrijden.

Persoonlijk vond ik de monovolume veel ergonomischer er aangenaam om mee te rijden.

Een beslissing is nog niet gevallen, maar ik heb toch reeds afspraken gemaakt om ook de VW Touran en de Opel Zafira te gaan proefrijden.

Autopech

Wegen met veel sneeuw en ijzel kunnen bij elke auto problemen veroorzaken, maar het probleem aan onze wagen was wel iets speciaals.

Reeds enkele dagen viel het me op dat de wagens achter ons sporadisch met hun lichten iets trachten te signaleren, maar we vonden nooit exact wat het probleem was.

Vanavond, bij het verlaten van Agfa, werd ik dan ook plotseling met de voldongen feiten geconfronteerd: ergens in de loop van vorige week moet er een vijsvan onze onderbodemplaat losgekomen zijn.

Op zich geen probleem, maar door de sneeuwophopingen op de weg, waren er stukken sneeuw en ijs tussen deze plaat en de onderkant van de auto gekomen, waardoor steeds meer en meer vijzen het begaven.

Resultaat: langs de bestuurderszijde hing deze plaat quasi over de grond te slepen.

Ternauwernood ben ik thuis geraakt (de garage was immers al dicht).

Het grote probleem is (was) echter dat ik morgen voor Agfa naar het ziekenhuis in Dunkerque (Frankrijk) moet, met onze wagen.
Redder in nood: mijn vader, die, onder mijn assistentie, met enkele moeren en bouten wat oplapwerk kon verrichten.

Enkele uren en telefoontjes later is er een plan: morgen vertrek ik vanuit Willebroek naar Sint-Martens-Latem, waar ik de wagen bij een Seat-garage achterlaat, met een begeleidende brief.
Een collega pikt me daar op, en we rijden samen naar Dunkerque.

‘s Avonds hoop ik tijdig de wagen op te kunnen pikken (als hij dan al hersteld is tenminste), om van daaruit naar Leuven door te rijden.

Aannemer – dag vijf

Een weekendje rust deed de aannemer blijkbaar deugd: met hernieuwde energie toog hij maandagochtend aan het werk.

Voor het eerst werd er van de plannen afgeweken: in plaats het plafond van het gelijkvloers te laten dragen door betonnen balken, besloot de aannemer gebruik te maken van stalen balken.
Deze zijn minstens even stevig, en kunnen onmiddelijk gebruikt worden.

Zo zijn er vandaag 2 balken geplaatst: ééntje over de hele breedte van het huis, op de grens tussen keuken en berging, en ééntje om de nieuwe trapopening te omgeven.
Op de stalen balken worden vervolgens voorgegoten betonnen balkjes gelegd, op een regelmatige afstand van elkaar.
Tussen deze balkjes worden tenslotte voorgegoten betonnen blokken gelegd die gedragen worden door de onderliggende balkjes.
Om het geheel nog verder te verstevigen wordt er boven het geheel nog een betonlaag gegoten.

Momenteel liggen er dus al de 2 stalen balken, een gedeelte van de betonnen balken, en enkele blokken tussenin.

Verder zijn de zijramen, waar nodig, dichtgemaakt.
Voor het nieuwe raam in de zijgevel is echter reeds plaats gelaten.

Tenslotte is men begonnen met het dichtmetsen van de voormalige garagepoort, welke zal dienen als voordeur.

Om eenvoudiger (en droger) te werken besloot de aannemer trouwens het merendeel van het materiaal en de grondstoffen in de keuken te zetten.
Op die manier spaart hij tijd uit, en voorkomt hij voor een deel de kans op diefstal van materieel.

Onverwachte arbeid

Euforisch gedrag, het kan als een boomerang in je gezicht terugkeren.

Ondanks bevestiging van de architect gedurende de voorbije dagen dat al het mogelijke werk door ons reeds uitgevoerd was, en dat het nu tijd was voor de stielmannen om aan de slag te gaan, bleek de realiteit net iets anders uit te vallen.

Vanmiddag hadden we immers een samenkomst met de aannemer en de architect, om concrete afspraken voor de komende weken te maken.

En wat bleek: om gemakkelijk te kunnen werken dienden alle betonnen brikken boven de voormalige garage ontmanteld te worden.
Op die manier werd het eveneens mogelijk de muur tussen keuken en garage te slopen, alsook de muur tussen badkamer en garage.

De aannemer schatte dat dit (met 2 werkkrachten) ongeveer 2 volle dagen in beslag zou nemen, en rekende hiervoor een som aan die zou schommelen tussen de 1500 en 2000 euro.
Wanneer hij echter in rekenschap bracht wat wij tot nu toe reeds verwezelijkt hadden, raadde hij ons aan dit weekend nog alles op alles te zetten, en zoveel mogelijk van deze werken zelf uit te voeren.
Hij verwachtte echter niet dat wij dit volledig zouden kunnen volbrengen.

Meer aanmoediging hadden we echter niet nodig: een container werd besteld, de trainer gebeld om mijn aanwezigheid te annuleren en het werkplunje werd bovengehaald.

Met vereende krachten maakten we gestaag vorderingen, ware het niet dat de container lang op zich liet wachten.
Ook de richting van afbraak was niet bevorderlijk, waardoor het vullen van de conatiner bemoeilijkt werd door vallend puin.

Na de afbraak van het betonnen plafond ruimden we al een deel van de brokstukken op, en sloopten vervolgens de resterende binnenmuur. Naderhand bleven er enkel een stofwolk en een hoop brokstukken over.

Omstreeks 21u was de taak volbracht: alles was gesloopt, en de container was gevuld.
Waar een aannemer 2 volle dagen zou aan werken, klaarden wij op slechts een namiddag.

Als je me zou vragen waar ik tot nu toe het meest fier op zou zijn, zou ik twee zaken vermelden: de afbraak van het dak, en het werk dat we vanmiddag verrichtten.

We gonna rock onto…

Electric Avenue :-)

Opdat de aannemer (idealiter) volgende week maandag zijn werkzaamheden kan aanvangen, dient de muur tussen de voormalige garage en de badkamer/W.C. vrijgemaakt te worden.

Momenteel bevindt zich daar echter nog de gehele elektrische installatie, dus riepen we mijn neef Danny even langs.

Deze engageert er zich toe dit woensdag te komen ontmantelen, en tevens een aarding te slaan voor de nieuwe installatie.

In hogere sferen

Oorspronkelijk stond vandaag slechts één activiteit op het programma: het klaarmaken van de vroegere garage voor het gieten van de betonnen ondergrond.

Onze ambitie kent echter geen grenzen: na het middagmaal besloten mijn vader en ik de toestand van het dak eens aan een grondig onderzoek te gaan onderwerpen.

En zo geschiedde: via een lader klommen we in de dakgoot, en via het dakraam verschaften we ons toegang tot de voormalige zolder.

Van binnenuit verwijderden we enkele leien, zodat we het dakraam konden uitbreken.

Er restte alleen nog het uitbreken van een volledige rij leien, voor we ook het onderdak en het houten gebinte konden verwijderen.

Zo gezegd, zo gedaan, en van dan af was het een fluitje van een cent, en relatief eenvoudig werk: enkele rijen leien verwijderen, de roofing eronder wegsnijden, en het plankendek uitnagelen.

Toen het te donker werd om veilig verder te kunnen werken, hielden we ermee op, en moesten constateren dat we na een kleine 4 uurtjes zwoegen reeds een half dak gedomenteerd hadden.

Voorwaar geen slechte prestatie, en woensdag volgt dan ook vanzelfsprekend de andere helft.