Archieven

Wachten

De geboorte van Laurens kwam onverwacht, gelukkig maar…

Matti en Evy verwachten een kindje. Al een tijdje. Voor kerstmis gingen ze naar de gynaecoloog, die pertinent zeker was dat de bevalling nog in 2009 plaats zou vinden. Ondertussen zijn we een maand verder, en ligt het prinsesje nog steeds in haar buikpaleis. Evy is een week over tijd, al mag je dat zo niet noemen. Pas wanneer je 2 weken na je uitgerekende bevaldatum nog niet bevallen bent, ben je officieel over tijd.

Niet dat het er veel toe doet. Niet alleen de fysieke ongemakken zullen enorm door beginnen wegen, het zullen vooral de psychische processen zijn die hun tol beginnen te eisen. Voor de honderdste keer de valiesjes nakijken, nog maar eens naar de dokter, telkens een telefoon bij de hand houden, maar vooral: vragen van bezorgde familie en vrienden beantwoorden.

Dan was het bij ons toch wat eenvoudiger. Niets wees er op dat Laurens spoedig ter wereld zou komen. Op 7 augustus gingen we langs bij de gynaecoloog, maar die had geen bijzonder nieuws voor ons. De bevalling was nog steeds gepland voor 29 augustus.

Aangezien Godelieve geen tekenen vertoonden van een op handen zijnde bevalling (zoals weeën) besloot ik toch maar mee te doen aan de Dodentocht (de nacht van 14 op 15 augustus). Een beetje tegen de zin van Godelieve, maar ik vertrouwde op mijn vrienden en vader om me, wanneer Godelieve me zou bellen, zou snel mogelijk huiswaarts te brengen. In Breendonk stopte ik ermee. De blessure van de week ervoor was terug beginnen opspelen, en van daaruit nog 60km wandelen, terwijl je vrouw hoogzwanger is, leek me niet opportuun. We besloten nog even Kevin te volgen (tot in Steenhuffel) en gingen dan even slapen.

Twee uurtjes later was ik al wakker en stapte vrolijk mee. Rond 14u kwam Godelieve naar Bornem, en moest daar een hele tijd stappen om Kevin te zien arriveren.

Ook al begon de vermoeidheid toe te slaan, toch vonden we de energie om ‘s namiddags ons huis wat op te rommelen. ‘s Avonds kregen we bezoek van Wouter, Nathalie, Thomas & Jasper, met wie we ons duchtig amuseerden en lekker Chineesden. Geen vuiltje aan de lucht, geen wee te voelen. Toen we terug alleen waren (omstreeks middernacht) installeerden we ons in de zetel en keken we nog wat TV. Anderhalf uur later zouden we al onderweg zijn naar het ziekenhuis.

Ik wens het iedereen toe, onverwacht (tussen stevige aanhalingsteken) bevallen. Maar op dit moment vooral Matti & Evy!

Lekker flesje

In tegenstelling tot sommige anderen, doet niet iedere blogger mee aan het wijnfestival van Carrefour. Gratis wijn of niet, Godelieve en ik hadden al meer dan twee jaar een lekker flesje bubbels klaarliggen. Dat smeekte al om gekraakt te worden sinds we trouwden.

En dat deden we dan ook, lekker met zijn drietjes, al hield Laurens het bij melk. Niet dat we iets speciaals te vieren hadden, maar soms moet je kleine zaken kunnen vieren. En dat deden we dan ook.

Schilderen, parket en deuren

Zondag klusdag :-)

Met vereende krachten doken Godelieve, mijn vader en ik alweer in ons werkplunje.

Godelieve zette zich aan het schilderen: de muren en het plafond van het toilet (grondlaag), de muren en het plafond van de technische berging (grondlaag) en het plafond en ene groot deel van de muren van de hall van het gelijkvloers (grondlaag).

Ook ikzelf had nog wat schilderwerk voor de boeg: de tweede eindlag werd aangebracht in zowel de grote kinderkamer, als de gang op het tweede verdiep.

Daarna begonnen de zelfverklaarde schrijnwerkers aan hun dagtaak: in de voormiddag werd de laminaatparket gelegd en afgewerkt.
In de namiddag volgde de taak die het meest angst inboezemde: het aanpassen en plaatsen van de binnendeuren op de tweede verdieping.

Uit het originele huis recupereerden we 5 binnendeuren, en 4 omkastingen.
We zouden graag deze duren wat opknappen, en ze gebruiken op de tweede verdieping (3 slaapkamers en badkamer).

Na heel veel pas en zaagwerk zijn we erin geslaagd om 2 deuren te plaatsen: in de grote en de kleine kinderkamer.

Volgend weekend volgt dan de badkamer en de slaapkamer.

Ideale maten

Godelieve en ik trokken ons gisteren eventjes terug uit de bouwwerken: op vraag van de bruidswinkel trokken we naar Antwerpen.

De maten van Godelieve moesten immers opnieuw worden opgemeten.

Naderhand stapten we eventjes de Ikea binnen, gingen snel iets eten, en reden we naar Leuven, voor de verjaardag van Kenneth.

Happy anniversary

Vandaag zijn m’n schatje en ik exact 9 jaar en 6 maand samen.

Dat betekent niet alleen dat we al die tijd al lief en leed delen, maar ook dat we elkaar binnen 6 maanden het ja-woord geven.

Dat impliceert voor jullie, dat jullie stilletjes aan mogen beginnen uitkijken voor jullie beste dansschoenen en dito moves, om 2 dagen later de dansvloer onveilig te maken, de hele nacht lang!

Bedankt zoetje voor alles wat je voor me betekent!

Huwelijkskleed

Godelieve heeft, slechts 3 dagen na haar eerste bezoek aan een winkel met trouwjurken, haar trouwkleed al besteld.

Met de deskundige hulp van Pit, Simonne, Katleen, Amber & Kevin, trok de delegatie vandaag opnieuw naar Antwerpen, om daar onder het goedkeurend oog van de hele groep over te gaan tot de bestelling van het kleed.

De eerste stap is gezet!

Voor mij is het wachten geblazen tot midden januari, alvorens ik over kan gaan tot de aankoop van m’n kleren.

Opnieuw breekwerk

Door een misverstand tussen de elektricien en mijn oom moest er vandaag opnieuw gebroken worden in ons huisje.

De openingen voor de spots in de betonnen vloer van de eerste verdiepingen waren 90cm breed uitgeboord, terwijl ze maar 80cm moesten zijn.

Daarom moesten er metalen mallen geplaatst worden over de openingen, waar de spots vervolgens in zouden rusten.

Hiervoor was het noodzakelijk de bepleistering van het plafond te verwijderen, en de mallen vast te boren in het beton.

Naderhand zou de stukadoor de mallen dan wegwerken in de bepleistering.

Ook moest de inbouwdoos van de parlofoon geplaatst worden in de buitenbepleistering.

Terwijl ik me met de meer technische zaken bezighield, zorgde Godelieve ervoor dat het hele huis opgekuist was, zodat de vloerder geen tijd meer moest verliezen aan opkuiswerk.

Trouwfeest Geert & Sabine

Vandaag mochten Godelieve en ik ceremoniemeester spelen op het trouwfeest van Geert en Sabine.

Een goede generale repetitie voor wat ons binnen enkele maanden te wachten staat.

Na de obligate intrede van de bruidegom in zijn eigen huis, en de uittrede-foto’s, zette de stoet koers naar het gemeentehuis.
Het was Leo Peeters zelf die het huwelijk voltrok!

Hierna vertrok iedereen voor een groepsfoto, en gingen wij alles klaarzetten in het echtelijk huis en de kerk.

Na de misviering was er een kleine drink bij het koppel thuis, en vertrokken ze daarna voor de fotosessie.

Enkele uurtjes later begon dan het eigenlijke feest, waar ik me al snel uit de voeten maakte om te gaan draaien op onze Kermis TD.

Au revoir, Nantes

Ik ben net terug van 3 daagjes Frankrijk, maar het was alles behalve een plezierreisje.

Pas nu besef ik dat er 2 soorten werkreizen zijn: degene waarbij je door de (toekomstige) klant in de watten wordt gelegd, zodat deze gunstige voorwaarden kan bekomen, en degene waarbij de instaat voor het goede humeur.

Mij viel de tweede soort te beurt: het CHU Nantes (afdeling Radiologie) was recentelijk overgestapt naar onze nieuwe software, en had een hele waslijst vragen, opmerkingen en verlangens.

Maar laat ons beginnen bij het begin.

Rond kwart voor vier sprong ik in de wagen om naar Brucargo te rijden.
Agfa prefereert immers om wagens niet op de luchthaven te laten staan, maar om ze onder te bregen in het Car Hotel.
Mij niet gelaten; de klant betaalt.
Na de nodige formaliteiten vervuld te hebben, voerde een shuttle-busje me naar de luchthaven. 

Onze nationale luchthaven biedt buiten het vakantieseizoen een lege(re) indruk, zeker rond half vijf ‘s morgens.
Ik had gerekend volgens vakantieplanning: vertrek om half zeven, dus inchecken om half vijf.
Niet dus: de balie van Air France opende pas om half zes zijn deuren.
Na een vluchtige paspoort -en bagagecontrole mocht ik me in de stoeltjes aan de gate vleien, om me weer op m’n lectuur te storten.

Rond kwart na zes mochten we richting vliegtuig vertrekken, zowat het kleinste (commerciële) toestel dat ik ooit gezien heb: slechts 28 zitplaatsen.
Na iets meer dan een uurtje vliegen landden we in Bordeaux, om er na een pauze en verplichte overstap van een kwartier, met een ander, maar identiek, toestel naar nantes te vliegen.

We arriveerden mooi op tijd, en vanuit de luchthaven verwittigde ik m’n collega die de avond ervoor al was gearriveerd.
Een taxi bracht me naar het hotel, dat ik na enige incheck-problemen verliet, om richting ziekenhuis te vertrekken.

Op een nuchtere maag begon omstreeks half tien de eigenlijke werkdag, die, slechts onderbroken door een korte lunch in een lokale bar, tot ongeveer negen uur zou duren.
Na een korte opfrisbeurt in het hotel verkenden we de stad, om er op een terrasje ons avondmaal te nuttigen.

De tweede dag verliep in een simultaan scenario: een hele dag opmerkingen van de klant onderzoeken, en nieuwe functionaliteiten valideren.

Aangezien we ondertussen al met z’n drieën waren, en er ook nog een Vlaamse informatica bij was, besloten we om uit eten te gaan.
In de binnenstad was het een drukte van jewelste: een muziekfestival om het einde van de examenperiode in te luiden zette de boel op stelten.
Na een heerlijk Italiaans avondmaal was het tijd om te gaan pakken: de volgende dag moest ik immers terugkeren naar huis.

De laatste dag was wat meer relax, en rond half vier begaf ik me via de taxi naar de plaatselijke luchthaven, waar ik weer de verkeerde rekensom maakte: een uurtje te vroeg was ik ter plaatse.
In Frankrijk zijn de regels immers nog ruimer: het vliegtuig vertrok om twintig na vijf, en inchecken kon pas om tien na vijf.

Een heel snelle tussenstop in Clermont-Ferrand (doorvoertijd +/- 1 minuut), bracht me aan boord van het toestel naar Zaventem, dat met slechts een kwartiertje vertraging landde.

Slimmer dan in de heenreis, had ik m’n koffer ditmaal laten merken als handbagage, zodat ik niet aan de band moest staan wachten.
Wel op mij te wachten stond Godelieve, die speciaal voor mij naar de luchthaven was afgezakt.

Conclusie: zowel persoonlijk als werk-geralteerd was het een boeiende trip, waarop ik heel wat bijgeleerd heb, maar toch ben ik blij terug thuis te zijn.

Container n°2

Godelieve en ik waren vandaag het grootste deel van de dag in Londerzeel, scheppend, zeulen en afval kappend.

Ondanks enkele onderbrekingen (het bezoek van Sabine, Geert & kids, en de maaltijd op locatie) slaagden we er toch in de hele berg weg te werken, met uitzonderingen van een klein bergje aarde.

Zo staan er nu dus 2 containers klaar voor ophaling.

Een minder aangename vaststelling: bij nazicht van het reeds gepresteerde werk, bleek een ruit in de living gebarsten te zijn, en sluit het klapraampje van de badkamer op het gelijkvloers niet goed.
De architect heeft hier al weet van, en zal Van Doorslaer contacteren.