Archieven

Waarom is het zo moeilijk…

… om telkens opnieuw met lopen te beginnen?

Vroeger (hoor me bezig!) had ik daar geen enkele moeite mee. Ik bond, ook buiten het seizoen, de schoenen aan en liep regelematig een rondje. Nu heb ik echt al zware motivatie nodig om me nog eens hollend door de straten te begeven.

Zo was het sinds 14 augustus geleden (de Dodentocht) dat ik nog gaan lopen was. 74 dagen maar liefst. Toegegeven, er is veel gebeurd sindsdien, vooral gerelateerd aan een allerschattigst knulletje dat on sgezinnetje kwam vervoegen.

En toch… Waarom telkens dat verval na een lange trainingsperiode of grote wedstrijd? Van na de 20km van Brussel lag de riem er al grotendeels af: er werd minder op eten gelet, er werd veel minder gelopen, … De wedstrijden die nog volgden waren verplichte nummers, terend op een goede basisconditie. En daarna werd het nog wat drukker (Personal IT, de discobar, de Schuimfuif, het gewone werk, …) en verschoof lopen helemaal naar het achterplan.

Nu zijn we er terug aan begonnen. Niet met vernieuwde moed, nee, zelfs een beetje met tegenzin. Maar toch: het is nodig. Na een weekje diëten staat de teller op minus één kilogram. Nu alleen nog de zin in lopen terugvinden, en alles komt wel goed.

En het goede voornemen? Het zijn er meerdere: voldoende gewicht verliezen, opnieuw een degelijke loopconditie opbouwen, eventueel de zin in lopen terugvinden, en vooral: nadien niet in het zwarte gat vallen.

Lekker flesje

In tegenstelling tot sommige anderen, doet niet iedere blogger mee aan het wijnfestival van Carrefour. Gratis wijn of niet, Godelieve en ik hadden al meer dan twee jaar een lekker flesje bubbels klaarliggen. Dat smeekte al om gekraakt te worden sinds we trouwden.

En dat deden we dan ook, lekker met zijn drietjes, al hield Laurens het bij melk. Niet dat we iets speciaals te vieren hadden, maar soms moet je kleine zaken kunnen vieren. En dat deden we dan ook.

Verlof

Ondergetekende heeft net zijn verlof voor morgen en maandag aangevraagd. Twee daagjes vrij…

Eentje om de eerste vermaandag van Laurens te vieren, de andere om wat te bekomen van de babyborrel.  Ideaal trouwens: verlof op woensdag. Je week wordt gebroken, de batterijen zijn terug vol en je herstart de week met hernieuwde moed.

Time Warp

Als je me, iets minder dan een maand na de geboorte van Laurens, zou vragen wat het meest kenmerkende is tot nog toe, dan zou je een niet-conventioneel antwoord mogen verwachten. In casu: de tijdsbeleving.

Je hoort vooraf vaak vertellen: “Een kind verandert je leven.”, “Geniet van je laatste vrije tijd” e.d. Klopt misschien wel, maar het ligt niet aan de tijd die je doorbrengt met je kind, maar hoe je die tijd beleefd.

Tot vlak voor de bevalling zat onze agenda vaak overvol. Overvol in de zin dat we een combinatie-agenda nodig hadden om van elkaar te weten waar we op welke dag zouden zijn.

Nu plannen we nog wel, maar waar we vroeger steeds stipt op tijd arriveerden, plannen we nu in fasen van 30 of 60 minuten. En die fasen kunnen steeds anders beleefd worden. Een gesprekje met vrienden waarbij Laurens vrolijk doorslaapt lijkt 5 minuten te duren, terwijl het in werkelijkheid 3 uur duurt. Een nachtelijke huilbui lijkt een half uur te duren, maar blijkt achteraf slechts 5 minuten slaap gekost te hebben. En één blik van Laurens, die slechts een oogopslag kost, doet je alles vergeten. Dan speelt tijdsbesef geen rol meer.

Mysterie

Soms is zo’n klein wondertje in huis toch één groot mysterie hoor.

Dan kom je thuis van een wedstrijdje voetbal en vind je zoonlief aan de borst. Leuk, want je uitgebreide ervaring (maar liefst 2,5 weken!) leert je dat hij daarna als een blok in slaapt valt en dat je in principe voor 2 uurtjes gerust bent.

Helaas pindakaas! Gedaan met eten, bedje in. 5 Minuten later: gejengel. Niet echt huilen, maar klagen.

Even verpamperen dan maar? Daarna oogjes wijd open. Toch terug in bed, terwijl de DooDoo wordt aangezet.

Opnieuw 5 minuten later: gejengel. Aan de ademhaling was wel wat gereutel te horen, dus even de neus vrijmaken met fysiologisch water. Lijkt logisch: ik kan ook niet slapen met ee volledig verstopte neus.

Strike 2: Fail! Ook dat brengt geen zoden aan de dijk: na 10 minuten laat zoonlief opnieuw van zich horen, terwijl zelfs een tutter geen uitkomst brengt.

Even troosten en rondwandelen, en 5 minuten later lijkt mijn t-shirt op een abstract schilderij. Blijkbaar lag er iets op zijn maag. Omkleden, gevolgd door een snelle check: droge kleren, verse pamper, neusje vrij, gegeten, attrributen (tutter en DooDoo). Alles lijkt in orde.

Nog maar eens proberen het bedje op te zoeken biedt geen oplossing. We besluiten het geween (we waren de jengelfase al voorbij) even te negeren, omdat het eerder een vraag om aandacht of geborgenheid lijkt.

Het geween neemt echter toe, en volgens de literatuur voorhanden kan je je kind op deze leeftijd nog niet verwennen. Toch nog maar eens proberen aan de borst te hangen, en ja hoor! Een kwartiertje sabbelen en daarna  in slaap vallen.

Schrijft er iemand eens een handleiding?