Live from Agile Minds (Ghent): Challenging requirements

Summary:
- there’s no such thing as a know-it-all customer.
- sales has an ambigious role: they must express they know everything, but should always start from à clean slate.
- talking to customers yourself (as a developer) is better than listening to product managers.
- Do not try to solve unknown problems, define the problem first.
- Refuse to use a specific technology. It does not increase sales, but increases the work load.
- Dare to ask why!
- The first solution isn’t always the best.
- Start with a high level story and refine.
- A project has maximum 3 goals, resulting in faster time to market

Volare

Nee, geen liedje, maar wel een poging tot inbraak.

Toen we gisteren terug naar de auto wandelen na een spectaculaire avond in het Astridpark stond er een politiewagen op de parking. Aangezien er een wagen de gehandicaptenparking innam, dachten we dat het daar om ging. Helaas.

Ook in de vervangwagen van Body Repair had men proberen in te breken: mijn ruit was kapotgeslagen, en de inhoud van het handschoenkastje lag verspreid door de wagen. Gelukkigerlijk lag er niets van waarde in de wagen.

Na de scherven wat opgekuisd te hebben zetten we koers naar huis, om vanmorgen bij de carrossier langs te gaan. En zo rijden we dus alweer met een nieuwe wagen rond. Ditmaal een Renault Grand Scénic. Het goede nieuws: de kans bestaat dat mijn eigen wagen vanavond hersteld is!

Focus verloren

Toch voor eventjes: de focus is binnen bij de carrossier, voor de herstelling van het koetswerk, na contact met een brokkenpiloot.

Voorlopig rij ik rond met een nagelnieuwe Renault Mégane break.

Verrassende wending

Soms staat er al weken iets vast, en verandert plots alles…

Deur

Vanmorgen ben ik met enige vertraging op het werk toegekomen. De oorzaak: een autodeur die niet meer wou sluiten.

Misschien door de vrieskou? Verwarmen bracht geen soelaas. Na wat wringen ging de deur nog steeds niet dicht, en bleek zelfs dat er een klein stukje van de sluiting was afgebroken. Uiteindelijk werkte alles opnieuw, nadat we ontvetter op de sluiting van de deur hadden gespoten.

Met 10 minuten vertraging vertrekken betekent dus een totale vertraging van 35 minuten.

Hij is er

Wit. Elegant. Knap.

Maar nog 2 weken aan de kant. Waarom zou je op eigen kosten rijden wanneer je over 2 bedrijfswagens beschikt.

11 kilometer op de teller dus :-)

Controle

Waar ik enkele weken terug nog verontwaardigd was dat Godelieve noch ikzelf dit jaar aan een alcoholcontrole onderworpen waren geweest, moet ik nu op deze uitspraak terugkomen.

Afgelopen zaterdag werden we staande gehouden in Geetbets, nadat we van het CTG feest terugkwamen.

Gezien mijn dieet had ik niets gedronken, wat ik terstond ook aan de agent verklaarde. Het mocht niet baten: ik werd gesommeerd even te blazen.

Vanzelfsprekend negatief. Een beloning zat er niet in, alleen welgemeende proficiat.
Wat heb je daar nou aan? Geef me dan op zijn minst een sleutelhanger. Of de sleutels van die knappe X5 waar jullie mee rondtoeren…

1 probleem, 2 handelswijzen

Vandaag de dag heb je in een gemiddeld bedrijf 2 soorten mensen: de problem solvers, en de problem managers.

De problem solvers zijn het makkelijkst om te verklaren: iemand heeft een probleem, schakelt een problem solver in en het probleem geraakt opgelost. Typische voorbeelden van problem solvers: loodgieter, elektricien, mechanieker, netwerk engineer.

De problem managers zijn moeilijker te beschrijven. Het zijn die mensen die eigenlijk te weinig weten of kunnen om een probleem op te kunnen lossen, maar door anderen wel worden aangesproken om het probleem van de baan te helpen.

Binnen de IT gaat het meestal zo:

• Tester A vindt een probleem. Maakt een defect (bug) aan. (Of stuurt een mail, belt, … whatever.)
• Het probleem belant meestal op de schoot van zijn manager, manager A. Een typische problem manager. Heeft een heel team onder zich, en is alleen globaal op de hoogte van de gebruikte systemen en architectuur.
• Manager A weet niet echt waar het probleem aan gelegen is, en stuurt het door naar de manager van het ontwikkelteam, manager B.
• Die op zijn beurt is ook een problem manager, maar destructief: hoe minder problemen zijn team moet oplossen, hoe makkelijker hij zijn targets haalt. Vandaar zijn initiële reactie: de bug negeren en/of terugsturen naar tester A, of diens manager.
• Op de dagelijkse defect meeting haalt tester A zijn gram: hij vertelt aan de business user over het gevonden defect, wat die laatste onmiddelijk beschouwt als een showstopper. Met zo’n probleem kunnen we niet in productie gaan. het defect wordt teruggestuurd naar manager B.
• Deze stuurt het probleem door naar een beschikbare ontwikkelaar, die al snel inziet dat het probleem niet aan zijn code ligt, maar aan iets in de hardware. De ontwikkelaar stuurt een weinigzeggende mail naar de hele zooi: tester, beide managers en de business user, waarin hij de schuld steekt op de hardware.

Op dit moment hebben we 5 mensen in de rol van problem manager, maar niemand die optreed als problem solver. Waarom niet? Omdat problem solvers zich traditioneel laag in de hiërarchie bevinden. Ze zijn geweldig in hun taak, specialiseren zich gedurende vele jaren, maar blijven steeds op dezelfde post. De managers boven hen veranderen om de haverklap van functie en kennen de bewuste problem solvers helemaal niet.

Op zo’n moment heb je een ouwe rot nodig die weet wie je moet contacteren. En weet je wat? Die worden steeds zeldzamer.

Idealiter beschikt elke organisatie over een verhouding van 1 problem manager over 8 problem solvers. Maar omdat iedereen tegenwoordig een bedrijfswagen wilt en half de Vlaamse beroepsbevolking hoger onderwijs genoten heeft, trekt die verhouding alsmaar meer scheef.

Problem managers roepen tegen elkaar om een oplossing te zoeken, maar etaleren te weinig kennis ter zake. Het is niet (steeds) dat ze niet bereid zijn de handen uit de mouwen te steken, ze weten alleen niet hoe.

Wat kan je doen als je zelf in de rol van problem manager zit? Heel snel de problem solvers vinden. Niet door meetings, niet door te communiceren via telefoon en mail. Door rond te lopen. Door te praten met mensen. Door eens na te gaan in je bugtracking systeem wie er nu eigenlijk die bugs effectief heeft opgelost.

En laat ons hopen dat de verhouding niet verder scheeftrekt…

Nieuwe wagen

Een nieuwe job voor Godelieve betekent natuurlijk ook uitkijken naar een nieuwe wagen. De voorbije jaren waren we beide verwend met firmawagens, maar Godelieve haar nieuwe functie beschikt niet meer over dit voordeel.

Na het opmaken van een financiële raming maakten we dan maar van de nood een deugd en gingen op strooptocht. Eerst langs het internet, waar al snel bleek dat de wachttijden voor een nieuwe wagen serieus konden oplopen. Een probleem, vermist Godelieve binnen 6 weken al bij de nieuwe werkgever begint.

Vrijdag gingen we langs bij BMW, meer bepaald garage Van Boom. Godelieve is er al 3 jaar klant voor het onderhoud van de wagen en heeft geen enkele reden tot klagen.

Na wat rondgekeken te hebben vielen al enkele wagens af: de 3-serie (te lage instap voor oudere mensen) en de 5-serie (te duur in vergelijking met de 3-serie). Waar viel ons oog dan wel op? Op de X1 die parmantig voor het raam stond te pronken. Een nieuwe wagen, met een smak opties in een opvallend kleurtje.

De verkoper bracht ook de X3 onder de aandacht. oorspronkelijk negeerden we deze totaal, wegens way out of budget, maar de X3 wordt eind dit jaar vervangen voor een nieuw model, zodat er uitzonderlijke kortingen op gelden.

Beide wagens werden aan een grondig onderzoek onderworpen en vakkundig uitgetest. Nadien zaten we nog rond de tafel om de budgettering te simuleren, ook al was het reeds na sluitingstijd. Een afspraak voor een proefrit met een X1 werd nog vastgelegd voor zaterdagmorgen.

Zaterdag besloten de weergoden het landschap wit te kleuren. Daar had ook de testwagen wat last mee, want die was ‘s nachts onzacht in aanraking gekomen met een muurtje. Een nieuwe proefrit werd gepland om 12.

We trokken dan maar eerst naar VW. Vooral de Tiguan, de Passat Variant en de Golf Break konden onze interesse wekken. De Tiguan bleek al snel te hoog om in te stappen. Toen we verdere informatie vroegen over de Passat en de Golf bleek de verkoper allesbehalve happig om ons een stockwagen aan de hand te doen. Tot zover dan ons bezoek aan VW.

Dan maar even binnengestapt bij Audi. Godelieve werd een beetje verliefd op een tentoongestelde A4 Avant. Een mooie wagen, daar niet van, maar de financiering was wat anders. Waar BMW een vaste rente hanteert van 3,3% telt Audi maar liefst 4,9%. Een verschil dat je in harde cash moet bijpassen. Bovendien stelde de verkoopster wel heel indringende vragen die weinig te maken hadden met de wagen. Exit Audi.

Van daaruit ging het richting Ford garage. Ik rij zelf met een Ford (en ben er tevreden van), heb in het verleden met een Ford gereden en ben enkele maanden geleden stiekem verliefd geworden op de S-Max (die ruimte! op de achterbank!). De wagen is echter voor Godelieve bedoelt en zij zag de S-Max niet zitten. Ook even achter het stuur plaatsnemen (na aandringen) kon haar niet overhalen.
Wat verder stonden echter een Ford Focus Break en een Ford Mondeo berline. De break werd aan de kant geschoven vanwege de beperkte uitrusting en omdat we niet met dezelfde wagen wouden rijden. De Mondeo daarentegen was wel interessant. Tot we het prijskaartje onder ogen kregen… Niet alleen was de motorisatie veel te zwaar (en aangezien we een stockwagen zochten konden we die niet wijzigen), ook de totale prijs was gelijkaardig aan een BMW of Audi. Tel daar bovenop dat de garage zelfs geen voorstel tot financiering wou doen (wegens te hoge – 5,9% – intrestvoet), en al snel besloten we Ford te laten voor wat het was.

Zo zetten we dus opnieuw koers richting BMW, om de X1 eens grondig aan de tand te gaan voelen. We reden even van Puurs naar Londerzeel en terug, en verbaasen ons over de luxe, de ruimte en de pit, ondanks een (bewust) beperkte motorisatie. De wagen lag vast op de baan, sneed stevig de bochten aan en gaf nooit de indruk zwaar op de hand te liggen.

Na de testrit vroegen we, just in case, om even met een X3 te mogen toeren. Compleet tegen de verwachting in viel dat enorm mee. Waar we vreesden voor een tank-gevoel is dit een snedige wagen, met een excellente wegligging en een zee van ruimte. Zet je de 2 naast elkaar dan valt pas op hoe ruim de X3 is.

Waar we hoopten dat de proefritten het makkelijker zouden maken de knoop door te hakken, werd de beslissing alsmaar zwaarder. Wat moesten we kiezen?
De X1:

• Is recent
• Is super uitgerust
• Is beperkter qua verbruik en CO² uitstoot
• Is super mooi van kleur (Michaël)
• Is enorm lelijk van kleur (Godelieve)
• Is een stuk duurder dan de X3
• Heeft geen 4WD
• Heeft waarschijnlijk nog kinderziektes
• Heeft (waarschijnlijk) een hogere herverkoopwaarde

De X3:

• Is ondertussen al 5 jaar oud
• Alle kinderziektes zouden eruit moeten zijn
• Is beperkt qua uitrusting
• Is enorm lelijk van kleur (Michaël)
• Is super mooi van kleur (Godelieve)
• Verbruikt meer en stoot meer CO² uit
• is goedkoper (door de veel kortingen wegens einde reeks)
• Beschikt over 4WD
• Heeft (waarschijnlijk) een lagere herverkoopwaarde

En wat is het uiteindelijk geworden? Deze:

Met pijn in het hart…

Heeft Godelieve vandaag haar ontslagbrief overhandigd.

Spijt omdat E&Y haar een unieke kans bood, 5 jaar terug. E&Y geloofde in haar kunnen, en daar haar ook (meer) in haar eigen kunnen geloven.

Spijt omdat ze gedurende die periode enorme boeiende uitdagingen aan kon gaan, en er meestal nog in slaagde ook.

Spijt vanwege de vele toffe collega’s die ze leerde kennen.

Bijna vijf jaar werkte ze bij E&Y. Vijf jaar waarin ze het beste, en meer, van zichzelf gaf.
Maar ook vijf jaar waarbij er alsmaar meer druk kwam te staan. Druk op de job, en druk thuis.
Want indien men meer vrouwen wilt laten doorstromen naar hogere posities,dan is er nood aan het juiste luisterend oor.

Een nieuwe uitdaging staat voor de deur, maar de komende 6 weken zullen volledig opgenomen worden door haar resterende taken. Je verlaat immers het speelveld niet voor de wedstrijd gespeeld is.

Midden maart gaat ze aan de slag bij Sara Lee, haar nieuwe werkgever.