Afgelopen zondag kwam de vasten tot een einde. Vermoed ik, want blijkbaar lag ik in een permanente en chronische slaap tijdens de lessen Godsdienst.
Hoe dan ook, nadat ik enkele weken geleden de uitdaging aannam, kan ik trots besluiten dat ik niet gezondigd heb.
Dat wil evenwel niet zeggen dat ik me overgeef aan zoetigheid: voorlopig blijft het dieet van kracht. Zo lang mogelijk… :-)
10 Weken, of 70 dagen, ver ben ik in mijn schema.
70 Dagen:
Nog 76 dagen tot de 20km van Brussel…
Al dat Christelijk gedoe kan me trouwens gestolen worden.
Maar ik ben – als die hard, lees: +/- 500 gram chocolade per dag, verslaafde - nu al een kleine 2 maand bezig met onthouding.
Dus kunnen er gerust nog 40 (of 46, whatever) daagjes bij.
In navolging van deze, deze en deze dame. Iemand moet de mannelijke eer toch hoog houden?
Challenge taken!
(En ja, morgen is er personeelsfeest, met een heerlijk dessertenbuffet. En nee, ik geef niet toe aan de verleiding)
35 Dagen. Of 5 weken. Het lijkt op zich niet zo lang, maar het voelt wel zo.
35 Dagen:
Nog 111 dagen tot de 20km van Brussel…
Het diëet an aangepast sportprogramma zijn exact 1 week bezig. En de status?
Wel een kanttekening bij het grote gewichtsverlies: de nacht van zaterdag op zondag ben ik gaan draaien. Dat betekent een 8-tal uur zonder eten, waarbij je wel altijd recht staat. Dit werd gevolgd door slechts een drietal uurtjes slaap. Vandaar de plotse daling. Het zou me dus niet verbazen moest een deel van het verloren gewicht er dadelijk terug bijkomen.
Desalniettemin: ik ben heel tevreden met het resultaat tot nog toe. Er valt nog ene lange weg af te leggen, maar ik sta er beter voor dan een week geleden.
Zoals de meesten worden er hier ook vlotjes goede voornemens gelanceerd met de intrede van een nieuw jaar.
Voor mezelf is hetr voornemen simpel: gezonder leven. Minder snoepen, minder stress, meer sport.
Eigenlijk is dat exact hetzelfde voornemen dat ik mezelf elk jaar rond deze periode maak: om klaar te zijn voor de wedstrijden in het voorjaar (april – mei) wordt snoepgoed gerantsoeneerd en een trainingsschema opgesteld.
Waarom is het dit jaar dan anders – lees: moeilijker?
Omdat ik, sinds mijn vaderschap, amper nog aan sporten toekom. Eén à twee wedstrijdjes zaalvoetbal per week kan je nauwelijks sport noemen. De tijd waarin ik dagelijks de loopschoenen aantrok ligt al ettelijke maanden achter mij.
Combineer dat met veel werk en weinig slaap, wat zich in mijn geval resulteert in het verorberen van astronomische hoeveelheden snoep en chocolade, en je beseft dat er me een lange weg te wachten staat.
We zijn het jaar alvast goed ingezet. Maandag was D-Day: no more candy, no more chocolates. Zondag er nog even flink ingevlogen, om de komende maanden te kunnen weerstaan. De confrontatie met de weegschaal aangegaan, een schema opgesteld en de wedstrijd gekozen.
En gesport! Zowel maandag (zaalvoetbal) als gisteren (lopen).
Het uiteindelijke doel? Niet als dusdanig gespecifieerd, maar een verlies van meer dan tien kilo zou welkom zijn, vijftien ideaal.
En dat zal vanzelf wel resulteren in betere loopprestaties, en een drang om te sporten tout court. Een lichaam in beweging blijft in beweging.
Ga ik het volhouden? Geen idee. De inertie vreet nog steeds, de zin in snoep is permanent en de drempel om te gaan lopen hoog.
Een gesprek vanmorgen op de werkvloer. Over geheugen, over ouder worden, over rusthuizen.
En dan… de vraag. “Wat zou het ergste zijn om te verliezen: je lange-termijn of je korte-termijn geheugen?”
Gevolgd door de verschillende, snel gevormde meningen. Quasi consensus dat je beter je lange-termijn geheugen verliest dan je kort-termijn geheugen.
En daarna, de randproblematiek en bijkomende vragen:
Uiteindelijk blijkt nog maar eens hoe weinig we van ons brein kennen. De grove motoriek (armen, benen, etc.) en hoe deze aangedreven wordt (longen, hart en bloedvaten) snappen we wel, maar de hele programmatuur (de hersenen) is een blinde vlek.
… om telkens opnieuw met lopen te beginnen?
Vroeger (hoor me bezig!) had ik daar geen enkele moeite mee. Ik bond, ook buiten het seizoen, de schoenen aan en liep regelematig een rondje. Nu heb ik echt al zware motivatie nodig om me nog eens hollend door de straten te begeven.
Zo was het sinds 14 augustus geleden (de Dodentocht) dat ik nog gaan lopen was. 74 dagen maar liefst. Toegegeven, er is veel gebeurd sindsdien, vooral gerelateerd aan een allerschattigst knulletje dat on sgezinnetje kwam vervoegen.
En toch… Waarom telkens dat verval na een lange trainingsperiode of grote wedstrijd? Van na de 20km van Brussel lag de riem er al grotendeels af: er werd minder op eten gelet, er werd veel minder gelopen, … De wedstrijden die nog volgden waren verplichte nummers, terend op een goede basisconditie. En daarna werd het nog wat drukker (Personal IT, de discobar, de Schuimfuif, het gewone werk, …) en verschoof lopen helemaal naar het achterplan.
Nu zijn we er terug aan begonnen. Niet met vernieuwde moed, nee, zelfs een beetje met tegenzin. Maar toch: het is nodig. Na een weekje diëten staat de teller op minus één kilogram. Nu alleen nog de zin in lopen terugvinden, en alles komt wel goed.
En het goede voornemen? Het zijn er meerdere: voldoende gewicht verliezen, opnieuw een degelijke loopconditie opbouwen, eventueel de zin in lopen terugvinden, en vooral: nadien niet in het zwarte gat vallen.
Waarom staart iedereen je aan alsof je van een andere planneet bent, wanneer je alleen maar in een hemdje (met korte mouwen) ‘s morgens over straat loopt? De blikken van de ingeduffelde medemens variëren van onbegrip tot meewarrigheid.
Sorry, maar sommige mensen hebben het nu eenmaal niet snel koud. Daarbij, wanneer je je nu al warm aankleedt, wat moet je dan aantrekken als het vriest?
Enkele dagen terug kreeg een ex-collega van me, Ojo, een vreselijk motor-ongeval.
Na 2 weken intensieve licht hij eindelijk op een gewone kamer, en mochten we hem bezoeken.
Tesamen met een handvol ex-Colff barmannen brachten we hem een bezoekje.
Bij deze nogmaals: veel beterschap Ojo!